Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Lacrimosa - Fassade

Lacrimosa - Fassade

Label : Hall Of Sermon | Archiveer onder

Release type: Full-length CD

John : Vanaf de eerste tonen van de nieuwe Lacrimosa kruipt het kippenvel al over mijn rug, en smeekt de volumeknop om omhoog gedraaid te worden. Het is direct duidelijk, dat muzikaal-dramatisch genie en volbloed goth Tilo Wolff en zijn vriendjes weer eens een werk van klasse hebben afgeleverd. Het uit Zwitserland afkomstige Lacrimosa bracht haar eerste album ("Angst") al in 1991 uit. Ooit begonnen als meer dan aardige dark wave/industrial-achtige band, maar gestaag geevolueerd naar iets dat we eerder Gothic Metal zouden kunnen noemen. Dit leverde ook wat meer publiek op. Helemaal natuurlijk sinds zangeres Anne Nurmi de act, die ooit begon met Tilo in zijn eentje, kwam versterken. "Fassade" is qua stijl een voortzetting van het magistrale "Elodia" uit 1999. Zoals verwacht voor wie de vooraf gegane mini "Der Morgen Danach" heeft gehoord. Hier is dan de volledige opvolger, en wie Elodia goed vond, kan rustig dit juweeltje aan zijn/haar collectie
toevoegen. Meneer Wolff heeft weer volop gebruikt gemaakt van klassieke instrumenten en zangkoren, en het effect is wederom geweldig. Dit is meer dan Gothic Metal, dit is gothische neo-klassieke avantgarde Metal/rock. Of zo. En wat voor ! Bovenop de lagen zeer mooie piano- en orkestrale partijen zweven zoals altijd de typische, onimiteerbare (je moet ervan houden-) stem van bandleider Tilo Wolff, afgewisseld door de ijle vocalen van Anne Nurmi. Het geheel is dramatisch en theatraal, gevoelig maar intelligent. Vaak ingetogen intro's die dan gevolgd worden met geweld van strijkers, blazers maar natuurlijk ook scheurende gitaren en beukende drums. Andere nummers beginnen juist met lekker riffwerk om dan te versmelten met de dromerige maar duistere klassieke muziek. Vergeleken met de vorige komt op dit album sowieso veel meer gitaar voor. Bovendien is het gitaargeluid dieper en vetter. Dit maakt de muziek een stuk heftiger. Zo te horen is er een frisse inspiratie-wind door de band gewaaid: In het nummer "Warum so tief ?" zijn flink wat blues-invloeden te horen, en in de song "Liebesspiel" gaan ouderwets aandoende Thrash-achtige Metal en de typische Lacrimosa-gotiek en orchestratie wel erg fraai samen. Geen minpuntjes ? Mwah. Net als op Elodia, is er weer een Engelstalig stuk te vinden dat Anne in haar eentje zingt. En net als op dat album, vormt het op deze ook helaas weer een wat zwakker moment. Niet alleen vanwege het nummer, die meid (overigens Finse van oorsprong) klinkt ook gewoon veel beter in het Duits. Daar komt bij, dat er nu een stuk minder samenzang tussen Tilo en Anne te horen is, wat wel altijd mooi was. Verder zijn de liedjes allemaal goed en stabiel, maar krakers vergelijkbaar met Elodia-nummers als "Alleine zu Zweit" en "Halt Mich", de verplichte meezingers dus, ontbreken eigenlijk. En da's wel een beetje jammer. Ook omdat dat de kansen om nu eens echt door te breken toch wel wat vermindert. Wat ook een minpunt is, hoewel niet te wijten aan de band zelf, is het fijne idee om op promo's de nummers, inplaats ze gewoon uit te laten lopen, net over het midden uit te doen faden, zodat de recensent de rest lekker zelf kan invullen. Way to go, Nuclear Blast, THAT'S the Metal-spirit ! Het wachten voor de adepten van deze topact is bijna voorbij: Vanaf de eerste van oktober zal Fassade in de betere platenzaak liggen. Je zal niet teleurgesteld worden. Tenzij het voortijdige uitfaden van de nummers natuurlijk dient om het feit te maskeren dat Lacrimosa nu ook met een rapper of zo werkt, maar dat is vrij onwaarschijnlijk.

<< vorige volgende >>