Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Dawn Of Destiny  - To Hell

Dawn Of Destiny - To Hell

Label : Phonotraxx | Archiveer onder heavy / power metal

Release type: Full-length CD

Vera : Anderhalf jaar na ’F.E.A.R.’ is het Duitse Dawn Of Destiny alweer klaar met de opvolger. ‘To Hell’ is het zesde studioalbum van oprichter/bassist Jens Faber en zijn kornuiten en is even weelderig en groots van opzet dan zijn voorganger. Wel blijkt gitarist Veith Offenbächer de band verlaten te hebben, maar op dit album speelt hij nog de solo’s – uitgezonderd de gastsolo van Marco Wriedt (ex-Axxis, 21 Octayne) - terwijl Jens de ritmegitaren voor zijn rekening nam. Ook de drummer is alweer vervangen, maar zangeres Jeanette Scherff is nog van de partij. Er is wederom een conceptverhaal, ditmaal over een koppel dat op huwelijksreis op mysterieuze en griezelige wijze geconfronteerd wordt met het verleden van het meisje. Een vreemde tatoeage, een vermoedelijk in het vuur omgekomen dochter en een bericht dat een heuse dreiging inhoudt, speelt hierbij een rol. Deze spannende (muzikale) reis is in dertien songs vervat met een totale tijdsduur van een uur en drie minuten.

Net zoals op de voorganger levert Dawn Of Destiny geen half werk. Er wordt breed en episch, maar ook energiek van start gegaan met ‘Hide Our Sorrow’ waarin cleane mannelijke zang wordt afgewisseld met enkele lijntjes vrouwenzang. De band speelt een aanstekelijke soort power metal met samenzang in het catchy refrein en natuurlijk ook een wervelende gitaarsolo mag niet ontbreken. Op de achtergrond horen we nog geladen mannelijke operazang en er heerst een licht oosters sfeertje in deze song. Het snel rockende ‘Fire’, de meezinger ‘From Paradise’ en het voor de videoclip uitverkoren ‘To Hell’ als titelsong, hebben uitstekend gitaarwerk en een bijna poppy inslag gemeen, al blijft het gelukkig vrij stevig. Tijdens het woest hakkende ‘Scream’ doet men er nog een schepje bovenop. Met het langere nummer ‘Hateful Heart’ komt een hymne langs. De mannelijke beschouwende zang is plechtig en deze song doet me vreemd genoeg aan ‘Hildebrandslied’ (Menhir) denken. Dit betekent dat men balanceert op de rand van gewichtigheid met mooie melodieën en een beetje cheesy karakter. Toch vind ik het één van de fraaiste songs van dit album.

Meerdere songs vangen ingetogen aan met strijkers, maar schieten dan los in snelle metal. ‘Burn In The Fire’ is daar een goed voorbeeld van. Naast de gebruikelijke dialoogzang tussen man en vrouw duiken hier ook wat ruwere schreeuwpartijen op. Want net zoals op vorig album, is het aandeel cleane mannelijke zang vrij hoog. De band wist zanger Zak Stevens (ex-Savatage, Circle II Circle) te strikken voor het langere ‘Only The Ocean Knows’ en die drukt nadrukkelijk een stempel op de song in een duet met Jeanette dat steviger wordt een theatraal culminatiepunt heeft met drukke zangpartijen door elkaar heen, maar ook weer kan bogen uit een sterk (haast commercieel) refrein. ‘Light In The Night’ mag aanvankelijk luchtig uptempo klinken, maar de grunts van de tweede vocale gast Björn ‘Speed’ Strid (Soilwork) brengen de nodige ruwheid in. In het trage ‘Destroy My World’ overziet men het drama. Deze ballade wordt enkel door Jeanette gezongen en bevat een prachtige neoklassieke gitaarsolo. Vlot en rockend baant men zich dan via ‘Belief’ en ‘Life’ een weg naar de afsluitende ballade ‘Forgive’ waarin cleane mannelijke zang de hoofdmoot vormt. Wie van ‘F.E.A.R.’ hield en/of een brokje musicalachtige metal wel kan smaken, kan dit blind aanschaffen.

<< vorige volgende >>