Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Children Of Bodom - I Worship Chaos

Children Of Bodom - I Worship Chaos

Label : Nuclear Blast | Archiveer onder death metal / grindcore

Release type: Full-length CD

Ramon : Enige tijd geleden wedde ESP artist relation manager Chris Cannella met mij dat dit specifieke album het beste Children Of Bodom album in tien jaar tijd zou worden. En daarmee plaatste hij me in een situatie waarin ik ongeacht de uitkomst dus niet zou kunnen verliezen. Of ik win en dan win ik de weddenschap, of ik verlies en dan heb ik nog steeds het beste album dat ze in jaren gemaakt hebben. En dat laatste is dus het geval, want wat is dit een allejezus geil album, zeg. Na één nummer denk je Ja, zo ken ik de band inderdaad duidelijk, na twee nummers weet je nog niet zo heel goed welke kant het op zal gaan en na drie nummers denk je het hoogtepunt al wel gevonden te hebben, om er vervolgens keer op keer achter te komen dat datzelfde hoogtepunt nog wel een paar keer overtroffen wordt door het album heen.

Ze dwalen weer dwars door alle elementen van dat onmiskenbare, pure Children Of Bodom geluid en in dat gevoel van onbegrensdheid, die ze in de loop der Jaren al zo vaak hebben laten zien. De laatste jaren hebben de mannen rondom Alexi Laiho laten zien dat ze zeer goed in staat zijn om nieuw land te vinden met hun muziek, maar laten we eerlijk zijn, wil je nou Children Of Bodom, of wil je iedere keer weer een totaal nieuwe band ontdekken. Nee, dat was ook nooit echt het geval, maar hier en daar dwaalden ze misschien wel een klein beetje te ver af van de oorspronkelijke feeling. Uiteraard waren dat nog steeds uitzonderlijk geode albums, maar dat is ‘I Worship Chaos’ dus ook, maar daar krijg je als bonus bij waar je eigenlijk voor kwam.

Er is geweld, er is magie, er is spanning en er is zelfs liefde. Laiho is een meester op gitaar, waarschijnlijk nog het meest in bepalen wanneer hij tekeer moet gaan en wanneer hij noten gewoon even uit moet laten klinken. Daar is hij zo onvoorstelbaar goed in. Vraag het maar aan Kerry King, die is het er mee eens. De drums blasten weer alsof ze dat altijd hebben gedaan (wat niet het geval is) en de toetsen, verdomme zeg, die zijn weer zo ontzettend raak soms, zo waardevol is de bijdrage in mijn ogen niet meer geweest sinds ‘Follow The Reaper’, en dat terwijl ze tussentijds ook al fantastisch waren. Maar dit is weer van een andere orde.

Janne’s broer Antti heft tijdelijk Roope vervangen als tweede gitarist, maar op het album draagt hij niet bij, wat volgens mij ook al niet het geval was toen Roope er nog bij zat. Maar je hoort gewoon dat Alexi nuchterder is geworden en er weer helemaal staat om deze trein te laten rollen. Mijn persoonlijke favorieten blijven voorlopig even ‘Morrigan’, ‘Horns’, ‘I Hurt’, ‘I Worship Chaos’ en mijn absolute hoogtepunt ‘All Or Nothing’, die echt met de identiteit die je van ze gewend bent toch een heel andere sfeer verkent. En ik hoop van harte dat jij je eigen hoogtepunt hierop zal vinden. Maar alles bij elkaar, het album is erg goed in balans en één grote traktatie voor je oren. Voor de fans is het verschijnen van dit album voorpagina nieuws.

<< vorige volgende >>