Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Antimatter - The Judas Table

Antimatter - The Judas Table

Label : | Archiveer onder alternative / pop

Release type: Full-length CD

Vera : Bijna drie jaar geleden kwam ’Fear Of A Unique Identity’ uit, het integere album waarmee Mick Moss het tweede decennium van Antimatter inzette, reeds geruime tijd als kapitein op het schip nadat Duncan Patterson andere muzikale horizonten ging verkennen. Toen al kondigde hij aan dat er een ‘tweelingalbum’ in de pijplijn zat, een korf aan emoties die nog in auditieve schoonheid moest verwezenlijkt worden. Dat is ‘The Judas Table’ geworden: Mick’s persoonlijke afrekening met de ‘menselijke wezens’ die hem op een of andere manier diep gekwetst hebben of schade berokkend.

Dit album gaat diep, met een welhaast sacrale devotie en intensiteit. Wanneer je de achterliggende gedachten leest in ons interview, besef je dat dit voor Mick een catharsis was, een therapie, een moeilijke weg om terug in het reine te komen met hemzelf en de omringende wereld. We zijn hem dankbaar dat hij deze persoonlijke gevoelens met ons wil delen in de vorm van prachtige luistersongs. Edoch, het album begint met twee stevige rocksongs inclusief huilende gitaarsolo’s die door merg en been gaan. In opener ‘Black Eyed Moon’ verzinken we in de warme stem van Mick, omringd door akoestische gitaar en spookachtige geluidjes tot die gitaarsolo losbarst. ‘Killer’ is eerder op toetsen gericht en etaleert een donkere new wave sfeer vooraleer één der gastgitaristen zijn solistische magie alweer de ether inzendt. Maar de demonen worden ook gelost in breekbare songs als ‘Comrades’ (waar zijn ze nu, de vrienden? Ach, je bent beter af zonder hen), het van een zoet refrein voorziene titelnummer of het introverte ‘Hole’ met zijn ontwapenende fragiliteit. Het zeven minuten lange ‘Stillborn Empires’ kan je op video bekijken binnenkort en opent het complete muzikale universum van Antimatter. Daar hoort ook het weemoedige vioolspel bij van Rachel Brewster en de achtergrondzang van Jenny O’Connor die zich sporadisch laat horen in de songs. ‘Can Of Worms’ en ‘Integrity’ zijn toppers die verstild aanvangen met piano of droge percussie, maar via de verbitterde, intense teksten in crescendo gaan naar weelderige erupties met scheurende gitaarsolo’s. “Just another dream has died”, zingt Mick in ‘Stillborn Empires’, maar met ‘The Judas Table’ heeft hij een volgend muzikaal dagboek vereeuwigd dat een massa mensen zal beroeren. De productie van Daniel Cardoso (Anathema) is kraakhelder en organisch. Schenk een glas rode wijn uit en geniet met gesloten ogen van deze prachtige muziek! De wereld om je heen zal in het niets verzinken…

<< vorige volgende >>