Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Tim Bowness - Stupid Things That Mean The World

Tim Bowness - Stupid Things That Mean The World

Label : Inside Out | Archiveer onder prog / sympho metal

Release type: Full-length CD

Vera : Tim Bowness is een gesofistikeerde Engelse muzikant die eerder met No-Man furore maakte als long time buddy van Steven Wilson (Porcupine Tree) en ook o.a. met Richard Barbieri samenwerkte (album ‘Flame’ in 1994) en OSI (album ‘Blood’ in 2009). Als de opvolger van ’Abandoned Dancehall Dreams’ brengt hij nu zijn derde soloalbum uit, namelijk ‘Stupid Things That Mean The World’ waarop hij prat kan gaan op de hulp van tal van coryfeeën uit de progressieve rock wereld. Gemixt door Bruce Soord, gemastered door Steve Kitch (Audiomaster UK) en met bijdragen van Peter Hammill (VDGG), Phil Manzanera (Roxy Music), Pat Mastelotto (King Crimson) en de live band van No-Man biedt hij ons inzage in een volgend werkstuk dat art rock en singer-songwriter als muzikale leidraad heeft.

De Engelse gentleman met zijn kritisch oog voor het leven laat zich volledig gaan in weemoedige, beschouwende vaststellingen, al blijft er muzikaal telkens een zekere gereserveerdheid merkbaar, wat trouwens typisch is voor een uitermate Engelse stijl en benadering. Dat valt nog niet zozeer op tijdens openingstrack ‘The Great Electric Teenage Dream’ dat de nodige spanningsbogen inbouwt, maar daarna wordt het toch wel heel rustig, met Bowness als beschouwende schilder van het leven. Het titelnummer kan men zelfs een toegankelijke popmelodie toedichten en ‘Know That You Were Loved’ is zelfs zo relaxed dat verveling dreigt toe te slaan. Toch ga je de charme ontdekken in ’s mans composities wanneer je bijvoorbeeld in ogenschouw neemt dat werken in een rusthuis Tim inspireerde tot dit dagboekfragment. Want zo mogen we deze plaat beschouwen: een greep uit het leven waarin men zich terugvindt of niet. Zelf noemt hij ‘Press Reset’ experimentele electro rock, ik hou het eerder bij verstilde muziek met wat ambient invloeden. Dit is wel één van de beste songs. Natuurlijk waren we erg benieuwd wat een bezoek aan de studio van Peter Hammill opgebracht heeft. Dat valt nogal tegen. De achtergrondzang van het VDGG boegbeeld is zo honingzoet dat je erop uitglijdt (‘Everything You’re Not’ en ‘Everything But You’). Wanneer we bij ‘Soft William’ aanbeland zijn kunnen we de woordspeling ‘Soft Tim’ niet laten liggen en sluiten we vredig de ogen om de klassieke muziek en orgelsolo in ‘At The End Of The Holiday’ tot ons te nemen. Deze tekst zal menigeen aanspreken. Er zit ook een stuk weemoed in die beklijft. Wanneer je even de vergetelheid wilt inglijden op de tonen van beschouwende, verstilde muziek dan ben je aan het goede adres bij deze zeer gepolijste artiest. Vooruitstrevend of progressief zou ik dit echter niet noemen, eerder beschaafde luistermuziek. Maar dat kan ook mooi zijn natuurlijk.

<< vorige volgende >>