Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Kingcrow - Eidos

Kingcrow - Eidos

Label : Sensory | Archiveer onder prog / sympho metal

Release type: Full-length CD

Vera : Al sinds 1996 zijn de broers Diego (gitaar, composities) en Thundra Cafolla (drums, opnamen) het kloppende hart van de interessante progressieve outfit Kingcrow (aanvankelijk Earth Shaker genaamd). We zijn verheugd om te melden dat zij na het voorgaande album ’In Crescendo’ uit 2013 weer een stapje hoger op de ladder der erkenning geraakt zijn. Een tournee met Pain Of Salvation in de VS en in de herfst van 2013 een Europese headlinetour verspreidden hun voortreffelijke muziek op grotere schaal. In 2014 werd er gewerkt aan dit zesde studioalbum ‘Eidos’ maar intussen ging de Italiaanse band ook nog de baan op met Fates Warning en speelde op verscheidene festivals.

Traditiegetrouw is ‘Eidos’ wederom een conceptalbum geworden. Sterker nog, je kan het beschouwen als het derde deel van een drieluik: ’Phlegethon’ handelde over de kindertijd, op ‘In Crescendo’ nam men afscheid van de jeugd. Het levenspad vervolgt op ‘Eidos’ en dat ligt bezaaid met keuzes maken en de consequenties dragen, waaruit spijt en disillusie voortvloeien. Deze mijmeringen hebben geleid tot een donker, weemoedig en meer progressief album dat tal van prachtige momenten bevat en wat minder heavy is dan zijn voorgangers. De eigen sound die Kingcrow in de jaren geperfectioneerd heeft wordt hier naar een hoger niveau getild, maar draagt nog sporen van bands als Anathema, Porcupine Tree en zelfs Savatage (canonzang). En ook nu geldt: al staat dit bol van de meesterlijke instrumentale escapades, de songs blijven toegankelijk en in het geval van ‘On The Barren Ground’ en ‘At The Same Pace’ zelfs uiterst catchy, ondanks hun aanzienlijke lengte.

‘Eidos’ is een album dat je bij voorkeur als geheel moet beluisteren. Dan pas wordt de majestueuze opbouw duidelijk en kan je intens genieten van de vele crescendo’s die de band inbouwt. Zanger Diego Marchesi zingt omfloerst en dikwijls zijn er meerstemmige passages of echo’s. Maar het is toch het prachtige gitaarwerk van Diego Cafolla en Ivan Nastasi dat ons telkens ontroert. Dat ook een band als Pink Floyd in deze bespreking vermeldt mag worden horen we in de magische gitaarsolo van ‘If Only’ dat nog eens mooi illustreert hoe stuwende repetitieve patronen naar een wilde apotheose kunnen leiden. Fantastisch! In ‘Slow Down’ horen we even saxofoon en gastmuzikant Fred Colombo speelt piano in ‘The Deeper Divine’. Het is trouwens meestal het samengaan van keyboards (Cristian Della Polla) en ritmepatronen dat de band enige verwantschap met (vroegere) Porcupine Tree geeft. Het album is iets meer gesofistikeerd dan vroegere werkjes, maar kent een organische productie (voornamelijk door de heren zelf) terwijl Alan Douches in de VS instond voor de mastering. Laat ons hopen dat Kingcrow ook met dit sterke nieuwe materiaal spoedig in onze contreien te zien en horen is! Top kwaliteit!

<< vorige volgende >>