While Heaven Wept - Of Empires Forlorn

While Heaven Wept - Of Empires Forlorn

Label : Rage Of Achilles | Archiveer onder

Release type: Full-length CD

Vera : De uitstekende doom releases blijven ons bestoken. Schier onbekende groepen die opduiken vanuit het niets maar hun draai gevonden hebben in transcendentale doom. In dit geval het type dat eerder neigt naar de symfonische rock dan aanleunt tegen het zwaardere, beukende geluid van de death/doom. Want Tom Phillips zingt enkel met een zuivere stem en alle composities hebben een vloeiend verloop. De gitaren zorgen voor het stevige element maar de muziek bevat ook heel wat duistere momenten en dikke lagen toetsen.

Tom Phillips is de initiatiefnemer van deze band uit Virginia (USA). In 1991 werd While Heaven Wept reeds opgericht maar het rommelde behoorlijk binnen de groep. Zodat Tom meer zijn heil zocht bij Twisted Tower Dire en Solstice. Vijf jaar na de vorige cd 'Sorrow Of The Angels' werd in juni 2003 'Of Empires Forlorn' uitgebracht, aanvankelijk alleen in Italië door Eibon Records. Gelukkig pikte Rage Of Achilles de band op voor een wereldwijde release, met extra tracks, nieuw artwork en een nieuwe mix. Bovendien kunnen we nu eindelijk spreken van een vaste bezetting die behalve Tom bestaat uit de huidige bassist van Twisted Tower Dire Jim Hunter, Scott Loose als tweede gitarist (Brave) en Jason Gray op drums.

Het is een album vol sfeer geworden dat opent met aanzwellende toetsen, een avondklok die luidt en zware gitaren die steeds een golf van weemoed over de luisteraar heen gulpen. Aanvankelijk moest ik wat wennen aan de stem van Tom die in de eerste nummers nogal plechtstatig klinkt, maar naarmate de cd vordert krijgen we meer nuances te horen. 'Of Empires Forlorn' kan bogen op snellere heavy metal riffs. Door de akoestische gitaren die daarna opgaan in een overheerlijke muur van zinderende riffs denk ik aan een lichtere versie van het sublieme Primordial. En voorwaar, er klinkt zelfs een sporadische grunt in dit nummer. Bij het intro van 'Voice In The Wind' gaat er plots een lichtje branden uit een ver verleden. Dat zweverige orgeltje… ik ken dat! Juist ja, van de Duitse cult groep Jane. Uit het album 'Between Heaven And Hell' van 1977. Maar dan klopt er iets niet. De zang en de tekst verschillen. Toch is dit inderdaad de Jane compositie van Klaus Hess maar Tom heeft er één en ander aan veranderd. Wel nodig om het geluid te actualiseren, denk ik even later wanneer ik het origineel op vinyl even onder de naald schuif. Maar hoe komt een Amerikaan hier in godsnaam aan en dan nog door geïnspireerd, vraag ik me af.

'In Aeternum' klinkt dan weer wat steviger en huldigt meer de heavy metal traditie met twin gitaarstukken. In de bio wordt deze heavy metal adoratie trouwens ook geaccentueerd. Naar het einde toe wordt het nummer verduisterd door een fluisterstem. Deze sfeer wordt bewaard in 'Soulsadness' en 'Sorrow Of The Angels' waar gesproken stukken deernis en onthechting wekken. 'Epistle no. 81' is de bewerking van een traditionele Zweedse hymne. Heel de cd heeft trouwens zo'n uitgesproken hymne karakter. Conclusie: een afwisselend werkstuk dat toch een boeiend geheel vormt.

<< vorige volgende >>