Anathema - A Natural Disaster

Anathema - A Natural Disaster

Label : Music For Nations | Archiveer onder

Release type: Full-length CD

Michiel B. : Anathema is wellicht de meest creatieve band die er heden ten dage rondloopt. Van hun voorgaande 7 studioplaten waren er geen 2 hetzelfde en ook nu met hun nieuwste release "A Natural Disaster” gaan de heren weer een stapje verder waar voorganger "A Fine Day To Exit” ophield. Bewonderenswaardig is deze diversiteit zeker te noemen maar het heeft de band ook zeker zoveel kritiek opgeleverd van de vastgeroeste (doom) metalfans. Behoudens voor deze categorie is "A Natural Disaster” een echte typische Anathema plaat geworden. Gitarist Danny Cavanagh is geheel verantwoordelijk voor de teksten en de muziek op het album wat tevens de terugkeer van de derde Cavanagh broer, bassist Jamie, bij de band markeert.

In opener "Harmonium” doet zich na de intro met de kenmerkende rustige zang van zanger Vincent en de Pink Floyd-achtige lange gitaarnoten van broer Danny al meteen een nieuw muzikaal element aan: de Antimatter-achtige drumloops (op zich niet verwonderlijk aangezien Danny hier ook aan meegewerkt heeft). Ik hou mijn hart vast. Gelukkig blijkt het onnodig. Anathema heeft ook dit nieuwe element smaakvol weten in te passen in haar steeds groter wordende muzikale spectrum want kort erop schalt er alweer een "Alternative 4”-achtige gitaarriff uit mijn speakers. Het volgende nummer "Balance” opent met een Rhodes piano. Hee, die hebben we ook nog niet eerder gehoord. De zang van Vinny in dit nummer lijkt rechtstreeks door Thom Yorke van Radiohead gedaan te zijn terwijl het gitaarwerk toch weer typisch Anathema is. "Closer” dient zich aan. Begeleid door het welbekende drumwerk van John Douglas heeft men in de studio de stemvervormer die volgens mij zelfs nog door Kraftwerk gebruikt werd uit de kast gehaald. Met een stevige baslijn en vanaf halverwege het nummer de vertrouwde gitaarpartijen eronder en een scheurende gitaarsolo (had Danny hiermee al niet ge-experimenteerd tijdens "A Dying Wish” op Progpower 2 jaar geleden?) denk ik dat we hier mogen spreken van het meest opmerkelijke Anathema-nummer tot op heden.

Daarna is het tijd voor rust en romantiek in de tent middels het reeds via de site van de band te downloaden "Are You There?”. Een nummer wat in het verlengde ligt van de titeltrack van het voorlaatste album. In "Childhood Dream” brabbelt het 1 jaar oude zoontje van toetsenist Les Smith wat woordjes in de microfoon begeleid door een akoestische gitaar waarna in "Pulled Down At 2000 Meters A Second” het gas er voor de eerste maal stevig op gaat dit album. Ik verwacht dat dit nummer het live goed zal gaan doen. In het navolgende titelnummer doet zangeres Lee Douglas (de zus van drummer John) weer haar intrede. Door haar stem en de muzikale begeleiding doet dit nummer wat Antimatter/Portishead-achtig aan. Pas op het eind van het nummer krijgt ze eventjes mannelijk vocaal gezelschap maar ik zou niet kunnen zeggen wie van de Anathema heren hiervoor verantwoordelijk is. "Flying” daarna doet me dan in eerste instantie vanwege de vocalen van Vincent Cavanagh weer wat denken aan "Temporary Peace” van AFDTE maar ook komt Radiohead weer even om de hoek kijken dit nummer.

In het voorlaatste nummer "Electricity” horen we de bekende Anathema piano weer terug maar dan begeleid door de gitaar van "OK Computer” van, jawel, Radiohead. Afsluiter "Violence” is een instrumentaal nummer van bijna 11 minuten waarbij de piano wederom een belangrijke plaats inneemt tijdens de intro. Het tweede deel klinkt als een niet afgemaakt nummer zonder zang waarin de band stukje bij beetje het tempo opvoert zoals we dat ook nog van ze kennen. Dan lijkt na 5 minuten het album te einde te zijn maar dan is daar de rustige piano weer die gehuld in een Pink Floyd dekentje de cd besluit.

Als het 55 minuten durende album zijn laatste rondjes gedraaid heeft, rest mij slechts 1 prangende vraag. Wat hoopt de band met dit album te bereiken? Wil men toch een nieuw soort publiek aanboren? Of ze dat zal lukken weet ik niet aangezien bijvoorbeeld Radiohead en Muse fans in de regel toch vrij kieskeurig zijn. Ik zal het binnenkort eens vragen aan de band zodat u dat komende maand alhier kunt lezen. Ik hou het er maar op dat de hondstrouwe Anathema fans hiermee weer een tijdje vooruit kunnen. Meevallen zal het in het begin waarschijnlijk niet want ik had ook de nodige luisterbeurten nodig voordat ik het allemaal goed op waarde wist te schatten...

<< vorige volgende >>