Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Lynch Mob - REvolution

Lynch Mob - REvolution

Label : Mascot Records | Archiveer onder

Release type: Full-length CD

Richard V. : De carrière van George Lynch is er een met pieken en dalen. Als jong kereltje sloot hij zich begin jaren tachtig aan bij Dokken en scoorde gouden platen met "Tooth and Nail” en "Under Lock and Key”. Het hoogtepunt kwam het "Back for the Attack” dat dubbel platina werd en Dokken een plek op de Monsters of Rock tour met Van Halen, Scorpions en Metallica. De jarenlange ruzies tussen Don Dokken en George Lynch leidde tijdens die tour tot een breuk. George Lynch's reputatie als uitstekend gitarist was destijds al gevestigd. Samen met Eddie van Halen en Warren Demartini (Ratt) behoort hij in de jaren tachtig tot de Amerikaanse top. Na een goede dubbel live elpee stapt George Lynch uit Dokken en richt Lynch Mob op. Na een sterk debuut "Wicked Sensation” begint echter het verval; een geflopte instrumentale soloplaat, dalende verkopen voor Lynch Mob, een mislukte reünie met Dokken en met "Smoke This”, een kruising van nu-metal, hip hop en solo's, wordt het absolute dieptepunt bereikt.

De voorbij jaren was het stil; Lynch leefde teruggetrokken in de woestijn in Arizona. In 2002 pakt hij de draad weer op en neemt met zijn oude Dokken maatje Jeff Pilson de cd "Lynch/Pilson” op. Een product dat aardige kritieken oogst, maar bij mijn weten nog niet in Europa is uitgebracht. Vrijwel direct daarna trommelt hij zijn Lynch Mob maatjes op om samen een paar oude Dokken krakers en eigen materiaal opnieuw op te nemen. Het resultaat is "RE-volution”. Alle versies zijn vetter en harder dan het origineel. De gitaar is lager gestemd, de bass dieper en de drums harder, waardoor het meer metal dan hardrock is. Sommige nummers zijn bijna onherkenbaar. En dat wil wat zeggen, want ik heb alle Dokken elpees al jaren in de kast staan. Zo herkende ik "Tooth and Nail” aan de tekst. Ook "Kiss of Death” is veel ruiger dan het origineel. "Paris is Burning” is door de moddervette gitaar en het lagere tempo evenmin makkelijk herkenbaar. De Lynch Mob nummers zijn makkelijker te identificeren, deels omdat zanger Robert Mason ook het origineel inzong.

De cruciale vraag is natuurlijk: zijn deze versies beter dan het origineel. Persoonlijk denk ik van niet. Mason is een betere zanger dan Don Dokken, maar Dokken had meer gevoel in zijn stem. Het gitaarwerk blijft fantastisch, maar vroeger klonk Lynch als een scheermes, tegenwoordig meer als Dimebag Darrell die kan soleren. Een vergelijking is best moeilijk. Eigenlijk is het gewoon een andere cd geworden. Een goede cd, maar Dokken en Lynch Mob fans moeten toch even luisteren voor aanschaf.

<< vorige volgende >>