Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Pyramaze - Disciples Of The Sun

Pyramaze - Disciples Of The Sun

Label : Inner Wound Recordings | Archiveer onder heavy / power metal

Release type: Full-length CD

Jori : Het Deense Pyramaze is de laatste tijd niet heel productief geweest. Het laatste album ‘Immortal’ stamt alweer uit 2008, en zo onsterfelijk goed was dat product ook weer niet. In tegenstelling tot de wat meer vlammende eerste twee platen deed ‘Immortal’ mij weinig. Ook Matt Barlow kon hier niets tegen doen, sterker nog, hij was een oorzaak van het hele probleem. Ik wil niets slechts zeggen over het legendarische werk wat hij bij Iced Earth heeft gedaan (en na het Pyramaze avontuur weer is gaan doen), maar bij Pyramaze stond hij toch in de schaduw van Lance King, wiens stem de muziek van Pyramaze meer paste. Barlow gaf er ook al snel de brui aan, en toen Pyramaze het nog even met Urban Breed (onder andere ex-Tad Morose, nu Serious Black en Project Arcadia) geprobeerd had, leek de band al vlug doodgebloed. En als donderslag bij heldere hemel lag ineens de promo van ‘Disciples Of The Sun’ op de deurmat!

Mijn eerste vraag was natuurlijk, wie hanteert de microfoon nu na die draaideurpolitiek van de laatste Pyramaze-jaren? Een verse start wordt gesymboliseerd met een volstrekt onbekende jongeman op de zang, Terje Harøy. Het meest vind ik hem nog klinken als Rick Altzi van Masterplan. Harøy’s geweldige stem past de muziek als gegoten, neem dit samen met de frisse klank die nieuwe gitarist Jacob (die trouwens ook de bas maar gelijk voor zijn rekening neemt) en Pyramaze is weer helemaal terug! Neem nu de opener ‘The Battle Of Paridas’. Je kunt natuurlijk zeggen wat je wilt over kazige power metal teksten, maar muzikaal is dit echt een stukje vernuft. Stevig, soms behoorlijk complex en progressief, maar toch lekker luisterbaar. ‘Het volgende ‘Disciples Of The Sun’ is iets trager en nog beter. Hier laat Terje horen niet onder te doen voor de grote jongens. Wat een talentvolle zanger is dit zeg, van deze jongen gaan gegarandeerd we meer horen! ‘Back For More’ is ondubbelzinnig hét nummer van de cd, gewoon luisteren die handel, je hoort wel wat ik bedoel! ‘Perfectly Imperfect’ is dan een dipje, maar wellicht heeft dat ook te maken omdat ik gelijk aan dat walgelijke zeiknummer van John Legend moet denken. Vanaf dat moment wordt het niveau van het begin van de plaat ook eigenlijk nauwelijks meer gehaald, waardoor de cd aan het einde een beetje doodbloedt.

Pyramaze is terug, en met wat vers bloed in de gelederen ligt de weg naar boven weer open. Als ze nu eens weten vast te houden aan hun goede zanger, zie ik deze band op termijn nog wel naar Wacken hoofdpodiumformaat groeien. De volgende keer hoop ik alleen wel op een cd die echt van begin tot einde pakkend is.

<< vorige volgende >>