Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Rise Of Avernus - Dramatis Personae

Rise Of Avernus - Dramatis Personae

Label : Code 666 | Archiveer onder doom metal

Release type: Mini-CD

Vera : Eind 2013 maakte het debuutalbum ’L’Appel Du Vide’ van het Australische Rise Of Avernus een overweldigende indruk op me. Hiermee was progressieve orkestrale doom/death metal geboren (terwijl doom metal toch redelijk binnen de lijntjes kleurt in de meeste gevallen). Anderhalf jaar later is er nu de EP ‘Dramatis Personae’ met vijf behoorlijk lange, epische songs en een totale tijdsduur van een half uur. Wat lees ik? Deze mini CD focust op de hardere aspecten van de band en stelt de nieuwe bezetting voor. Uh, nieuwe bezetting? Inderdaad, vrouwelijke pianiste met de dromerige stem Cat Guirguis is vervangen door Mares Refalaeda. Bovendien blijkt Matthew Bell, de man der orkestratie, ook in geen velden of wegen meer te bekennen. Gelukkig heeft bandleider Ben van Vollenhoven dit erbij genomen naast zijn sappige grunts en gitaarspel en is ‘Dramatis Personae’ een verdere uiteenzetting van de avontuurlijke en veelgelaagde muziek van dit viertal uit Sydney.

Harder dan ooit… dat geldt al zeker voor opener ‘In The Absence Of Will’ dat enorm dramatische orkestratie door de kamer laat schallen, met beenharde riffs en ruwe grunts. Men doet de titel van deze EP alle eer aan, want dit is veelgelaagd en opper dramatisch met enkel grunts. Tijdens het atmosferische begin van ‘Path To Shekinah’ komen we op adem. Het bloeit open met piano en melodieuze gitaren. Erg episch, met strakke riffs. Hier worden de lage death growls gesublimeerd door mooie melancholieke mannelijke cleane zang, terwijl er ook nog wat esoterische vrouwenzang doorheen galmt. Een kalm prog gedeelte heeft zuchtende zang dan weer, met violen. Wie ook heer en meester is in ruw contra melancholie is Enslaved. Het kan geen toeval zijn dat frontman Grutle Kjellson van deze baanbrekende Noorse band in ‘Act Est Fabula’ gastvocalen doet en naast een rigoureuze grom ook nog een Noorse tekst op dramatische wijze proclameert. Het is een song met een lang orkestraal intro en erg intens wanneer de gitaren erbij komen. Drums en orkest openen ‘An Alarum Of Fate’ dat wel een griezelige soundtrack lijkt en dreigend overkomt, wederom interactie ruwe en cleane zang trouwens, maar nog geen Mares als solozangeres te bespeuren. Dat gebeurt pas in afsluiter ‘In Hope We Drown’ dat veruit de meest doomy track van allen met monumentale riffs is ditmaal, zodat de vergelijking met Draconian hier terug een beetje opgaat. Maar Rise Of Avernus zou zichzelf niet zijn als het zo simpel meeslepend bleef. Plots is er een experimentele fase met percussie en instrumenten die ik niet kan thuisbrengen (didgeridoo? Oosters?), waarna we dan ineens weggeblazen worden door keiharde, eencellige riffs, hamerend tot opgejaagd pianospel nog even een eindrecital op ons afvuurt. Weer een hele belevenis die kan tellen is dit, in vijf verse tracks en een belofte voor de toekomst.

<< vorige volgende >>