Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Moonspell - Extinct

Moonspell - Extinct

Label : Napalm Records | Archiveer onder gothic metal

Release type: Full-length CD

Vera : Bij Moonspell zijn we altijd verzekerd van een eerlijke portie ‘Lusitania metal’ met gotische invloeden, maar ook de nodige portie heftigheid. Eerdere albums ’Memorial’ (2006) en ’Night Eternal’ (2008) waren ongemeen vurig met overweldigende uitstapjes naar hun ruwe start, het meest recente dubbelalbum ’Alpha Noir/Omega White’ verdeelde de hardere songs en de atmosferische netjes op twee albums. Wat krijgen we met ‘Extinct’?

Aanvankelijk komt het album een pak rustiger over, met een opbloei van gotisch raffinement en zelfs vooral erg aanstekelijke songs. Toch valt bij nadere bestudering op dat de ruwe vocalen van Fernando Ribeiro geregeld opgevoerd worden indien dit wenselijk is om contrasten in de songs te scheppen, maar nooit langdurig. Uiteindelijk blijkt dit weer een schitterend album te zijn zoals alleen onze Portugese vrienden dat kunnen creëren. De donkere, warme stem van de frontman weet immers altijd de juiste snaar te raken, de melodieuze gitaarsolo’s zijn dikwijls van dien aard dat ze bijna ontroerend te noemen zijn en teksten en muziek scheppen een occulte, mysterieuze en doordachte atmosfeer die beklijft.

Het album opent met ‘Breathe (Until We Are No More)’ waarin zwoele zang een enkele maal onderbroken wordt door een woeste schreeuw, maar zwevende synths, melodieus gitaarwerk en enige strijkers een toegankelijke start garanderen. De raggende gitaren krijgen na enig gefluister vooral bijstand van de warme, donkere zang en gulzige growls, terwijl de mooie gitaarsolo alle aandacht opeist in het titelnummer. Een oosterse sfeer en vlotte ritmes bepalen de ruggengraat van het gotische ‘Medusalem’ dat zowel mysterieuze als vurige passages heeft. Weemoed drijft boven in het prachtige ‘Domina’ met eveneens een catchy refrein. De single ‘ The Last Of Us’ is zo’n song die ook van Tiamat had kunnen zijn. Een zeker fatalistisch gevoel blijkt dan weer uit de gezangen in ‘Malignia’, terwijl synths en strijkers voor meer diepgang zorgen en het contrast gespekt wordt met enige grunts. Het symfonische ‘A Dying Breed’ mikt ook op dat contrast, terwijl het bijzonder mooie, maar pessimistische (realistische) ‘The Future Is Dark’ de menselijke kant illustreert wanneer je kinderen hebt. Het afwijkende ‘La Baphomette’ plaatst ons dan eensklaps in de Franse theaters van lang vervlogen tijden. Toch zegeviert de typische Moonspell stijl in alle songs, vandaar dat we ook dit album erg weten te waarderen. Ik verwacht echter dat de meningen verdeeld zullen zijn.


<< vorige volgende >>