Klimt 1918 - Undressed Momento

Klimt 1918 - Undressed Momento

Label : My Kingdom Music | Archiveer onder

Release type: Full-length CD

Aernout : Jongens en meisjes, ik wil niet lullig doen, maar er is iets mis in Itali. De tijd staat daar, of in elk geval bij My Kingdom Music al een jaar of twintig stil. Of, en dat is natuurlijk een plausibelere verklaring, ze hebben een stoffig plaatje gevonden in de kast (tijdens een verhuizing, kan ik me zo voorstellen), en dachten: "Retro is toch in? Nou, dan brengen we dit plaatje toch lekker uit?

En blij dat ik daar mee ben! Vernieuwend is dit Klimt 1918 (misschien bekend als Another Day, zoals ze tot 1998 heetten) absoluut niet. Wereldschokkend evenmin. Wel is het lekkere muziek, die denk ik ongeveer in het verlengde ligt van wat Robert Smith gedaan zou kunnen hebben als hij zijn hart niet alleen op zijn tong had gehad, maar er daarnaast minstens een van zijn hartkleppen in de metalwereld had gelegen: The Cure met stevig gitaarwerk. Dat de zang uiterst aardig is, hoef ik dus al niet meer te zeggen, anders loopt immers elke vergelijking met The Cure meteen spaak.

Het intro is op zijn minst bizar te noemen, en de link met wat daarna komt ontgaat me dan ook, maar laat ik me toch maar tot dat "wat daarna komt beperken. Ook apart is de Laura Pausini achtige zang in de vierde track, waar in daarnaast een spoortje double bass te vinden is (!), die overigens ook in het nummer erna zijn opwachting maakt. Heel slecht vind ik de Cher-achtige vervorming (tja, hoe heette dat nummer ook al weer? Wat het "Believe?) op de stem van Marco Soellner in het nummer "Naif Watercolour. Het voegt niets toe (behalve wat irritatie bij de luisteraar), en daarnaast is de cleane stem van mijnheer veel te goed om zich door zo'n sullig trucje te laten verpesten. En net als je denkt dat dit niets voor ons Lords is, barsten ze los met "Stalingrad Theme. Dit resulteert, na een heftig intro, in een leuk uptempo nummer, waar de melancholie niet zo van af spat als van de meeste eerdere nummers. Wel valt me op dat ik de zang hier wat minder vind. In elk geval straft dit nummer mijn allereerste indruk ("Wat een softe meuk!) redelijk genadeloos af.

Referentiepunten: The Entity, latere Anathema en Katatonia, A-Ha, The Cure, A Flock of Seagulls, Tears for Fears, The Smiths, en misschien een vleugje Porcupine Tree

<< vorige volgende >>