Nightingale - Alive Again - The Breathing Shadow part IV

Nightingale - Alive Again - The Breathing Shadow part IV

Label : Black Mark | Archiveer onder

Release type: Full-length CD

Vera : In de muziekwereld lopen enkele begenadigde talenten rond die vast genoeg hebben aan enkele uren slaap per nacht. Bovendien zijn ze actief in meerdere stijlen, zowel muzikant als producer en blinken daar uit door hun kunnen en toewijding. Ik kan er zo drie voor de geest halen: Peter Tagtgren, Steven Wilson en last but not least Dan Swan. Is het toeval dat twee van deze heren al 'n Opeth cd geproduceerd hebben?

De eerste kennismaking met de sympathieke, goedogende Dan Swan gebeurde voor mij in 1996 met de cd 'Crimson' van Edge Of Sanity, een groep waar hij toen deel van uit maakte. Naast dit death metal gericht gezelschap hield Swan er echter een ander project op na: deze albums werden gevuld met traditionele rock met de heldere, warme stem die Dan ook al sporadisch in 'Crimson' liet horen, een nummer van 40 minuten trouwens. Dit project heet Nightingale, ging van start in 1995 met 'The Breathing Shadow' en is nu toe aan zijn vierde release, die als ondertitel 'The Breathing Shadow part IV' heeft. Deed Swan op die eersteling nog alles zelf, nu is er een volwaardige groep waarvan Tom Nouga opduikt als trouwe rechterhand van de meester. Dat het talent van Dan Swan niet onopgemerkt bleef werd duidelijk bij de grote bijdrage die hij leverde aan het 'Star One' project van Arjen Lucassen. Als wederdienst is Arjen ook op deze cd te horen in het nummer 'Fallen'.

Opmerkelijk is het kalme, bijna vredige karakter van de plaat. Meer pit komt bovendrijven in het energieke 'Shadowman' dat ook enige digitale loops bevat. Herkenning overvalt me in het refrein, dit leunt sterk aan bij David Coverdale en Whitesnake. Maar de mooiste momenten blijven die waarin Dan gevoelig zingt op 'n melancholieke toon. De ruwe charmezanger komt ook weer boven in 'Glory Days' dat opent met zwiepende keyboards. Tijdens de uitstekende gitaarsolo in 'Fallen' mogen de Ayreon fans hun oortjes spitsen, want Arjen gaat flink uit de bol.

En van mijn favorieten is het sterk in de seventies gewortelde 'Into The Light'. Ik beland in een waar Spooky Tooth sfeertje. Licht hese zang wordt begeleid door een dwingend orgel; verderop is er heerlijke folky samenzang en sprankelende gitaarklanken. Waar de klassieker 'Bohemian Rhapsody' mee eindigde, begint 'Eternal': met de zin 'anyway the wind blows '. In dit elf minuten durende epos passeert de grandeur van 'Crimson'. Het is opgebouwd uit vele stukken en sferen die toch een vloeiend geheel vormen. Ook zingend is Dan hier weer op z'n best, zijn warme stem doet spontaan het haardvuur in je woonkamer ontbranden. De ganse prestatie straalt een nauwelijks verholen melancholie uit. Piano en keyboards spelen een grote rol en bovendien bevat dit uitgebreide symfonische gitaarsoli.

Hierna wordt het tempo opgedreven in het aan Uriah Heep refererende 'State Of Shock', de gitaar speelt hier een grotere rol. Strijkers fleuren'The One' op, terwijl in 'Shadowland Serenade' de geest van Whitesnake weer om de hoek piept. Soms vind ik het wel een beetje te gladjes Amerikaans worden, aanleunend tegen FM rock, maar dat is slechts een klein puntje van kritiek. Ik had een steviger product van Nightingale verwacht, maar dit komt vast doordat Dan Swan nu zijn beukend ei kwijt kan in Infested (ook n van zijn zijprojecten).

Na een drietal beluisteringen, wanneer een lichte herkenning je begint toe te lachen, zal het je duidelijk worden dat de songs subliem zijn opgebouwd, dat dit erg mooie muziek is met veel afwisseling en, hoe kan het ook anders, een perfecte productie.

<< vorige volgende >>