Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Mark Kelson - Resurgence

Mark Kelson - Resurgence

Label : Audiocave | Archiveer onder prog / sympho metal

Release type: Full-length CD

Vera : Een korte samenvatting van onze protagonist: we leerden hem kennen als gezagvoerder van Cryptal Darkness (die Australische band met Martin Powell op viool) en The Eternal. Daarnaast realiseerde hij samen met Duncan Patterson het Alternative 4 album ’The Brink’. Minder bekend maar evenzeer essentieel voor de vorming van deze muzikant zijn de betrokkenheid bij Black Majesty, Virgin Black, Insomnius Dei en Paramæcium. Uiteindelijk is zijn eerste soloalbum realiteit geworden en dit kunnen we letterlijk nemen, want er zijn amper een drietal andere personen bij betrokken geweest voor bijkomende input.

Zoals steeds ontstaan de mooiste liedjes als uitlaatklep van frustratie met de gang van zaken in deze wereld of het leven als totaliteit. Kelson is daar altijd een meester in geweest en graaft ditmaal nog dieper omdat hij aan niemand rekenschap hoeft te geven: dit is zijn persoonlijk muzikaal dagboek dat veel overeenkomsten vertoont met The Eternal, maar anderzijds ook een som is van alle andere activiteiten waar de man ooit bij betrokken was. Voorbeelden? (en ook dit is een persoonlijke interpretatie): tijdens de intro, klassiek getint met sampler, denken we aan Antimatter. Dan barst het ware album los met de tien minuten durende rockvibe die flirt met reggae en klassieke rock in ‘The Only Way Out Is In’. De repetitieve ritmegitaren bezweren je als stugge constante, maar er wordt volop op uitgefreakt. Het gitaargeluid van de bevrijdende solo’s is vintage en warm/hartelijk. Dat blijkt de ware inborst te zijn, want in het bijna even lange ‘My Own Degradation’ gaat Mark lekker tekeer in exuberante solo’s en harde riffs. De vervormde stem schept een afstand – analoog met de tekst – maar deze persoonlijke strijd levert een prachtcompositie op. ‘Ocean Blue’ toont de introverte, gevoelige kant van Kelson, bitterzoete zang die de sfeer van Pink Floyd oproept, alsook in de gitaarloopjes. De ambient break ‘Wide Awake’ leidt ons naar het tweede deel van dit album. Horen we daar een kleine hint naar ‘Set The Controls For The Heart Of The Sun’ (Pink Floyd) in het atmosferische ‘Acariya’? Een straffe compositie is dit om je te laten meevoeren op een bedje van vurige vintage gitaarsolo’s en geraffineerde mysterieuze klanken. Piano en gevoelige zang maken deel uit van ‘The Aftermath Of Apathy’, een dagboek op plaat gezet met toetsen, akoestische gitaar en de naakte stemperformance. ‘Samana (part II)’ kijkt instrumentaal en beschouwend over alles heen en zag dat het goed was.

<< vorige volgende >>