Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Nightingale  - Retribution

Nightingale - Retribution

Label : Inside Out | Archiveer onder hardrock / aor

Release type: Full-length CD

Vera : Toen we in het midden van de jaren negentig vernamen dat Dan Swanö – de man die ons toen net verbaasd had met ‘Crimson’ van Edge Of Sanity – nog een andere band begonnen was, hebben we die ook op de voet gevolgd. Nightingale werd de band waarin de melodieuze ideeën en stijl van de befaamde producer een thuis vonden. We spreken hier over classic rock, licht progressief en zelfs AOR. Als muzikale omnivoor hield de sympathieke Zweed, naast een flinke portie death metal, namelijk ook van bands als Styx, Foreigner, Journey en Amerikaanse pomprock. Hij interpreteerde dit met zoveel zwier en liefde dat het zes uitstekende albums opleverde. Na de release van ‘White Darkness’ in 2007 leek Dan’s inspiratie opgedroogd en focuste hij zich op productiewerk van andere bands, hoewel we hem toch nog enkele keren live konden aanschouwen met Nightingale (o.a; op ProgPower EU en in de Biebob).

Het tij keerde met de geboorte van Witherscape vorig jaar. Met ‘The Inheritance’ bewees Swanö dat hij de magie nog in de vingers en de stembanden had. Nu is ook het nieuwe Nightingale album klaar, maar liefst zeven jaar na zijn illustere voorganger, maar we zijn er erg blij mee. Als vanouds laat het veelzijdige genie zijn zwoele, diepe stem weerklinken tussen de vintage riffs en spaarzame Hammondlagen. Let wel, wanneer we het woord vintage gebruiken heeft dit niets te maken met de huidige trend in retro/stoner land, maar wel met de bovenvermelde megabands uit de jaren zeventig en tachtig. Wie Dan kent als brulboei in Edge Of Sanity of Bloodbath zal resoluut de knop moeten omdraaien, maar ook dit melodieuze genre beheerst hij perfect. De beginmelodie van ‘On Stolen Wings’ klinkt meteen bekend en aanstekelijk, terwijl zang en gitaarwerk een homogeen pronkstuk vormen. Het wordt kalmer en beschouwend in ‘Lucifer’s Lament’ dat mediumtempo voortschrijdt met vurig gitaarwerk en smaakvolle toetsen.

Dan weet zich al sinds 1996 in Nightingale gesteund door zijn broer Dag, terwijl de ritmesectie, bestaande uit bassist Erik Oskarsson en drummer Tom Björn ook al sinds de eeuwwisseling meegaat. Het begin van het vlotte ‘Chasing The Storm Away’ doet me aan de gitaarklank van Dire Straits denken en ‘Warriors Of The Dawn’ bevat weer zo van die onweerstaanbare ideetjes op gitaar en keyboards dat het bijna poppy wordt. Tenslotte schurkt AOR daar soms dicht bij aan. Swanö weet echter de enorme voorspelbaarheid van het genre te vermijden – ondanks de achtergrondkoortjes in ‘Lucifer’s Lament’ – door alles een zekere herkenbaarheid te geven, maar geen over gepolijste slappe kost de ether in te sturen. Zoals hij zelf aangeeft, is het moeilijker om een goede simpele song te schrijven dan uit te freaken in heftigheid of complexiteit. De pianoballade ‘Divided I Fall’ doet mijmeren zonder in meligheid te verzanden en de prachtige melodie plus het duistere stuk in ‘The Voyage Of Endurance’ maken dit tot één van de hoogtepunten. Het is echter een homogeen sterke plaat, die soms ferm en vurig rockt, maar ook momenten van bezinning kent, zoals de prachtige afsluiter ‘Echoes Of A Dream’ wat op de sympathieke alleskunner zelf zou kunnen slaan. Wat ie ook onderneemt, het is altijd ruim de moeite waard en ook ditmaal verpakt in het mooie artwork van Travis Smith!

<< vorige volgende >>