Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Supreme Majesty - Danger

Supreme Majesty - Danger

Label : Massacre | Archiveer onder

Release type: Full-length CD

Ferdi : Van Supreme Majesty heb ik ooit een keer hun debuut-mcd gekocht. Hoe die klonk? Ik zou het je niet kunnen vertellen. Het was op Wacken, waar ik bladerend door de bakken cd's een mcd tegen kwam die ik nog niet kende. Ik kocht het kleinood, ging verder met het lopen over het festival. En op een zeker moment besloot ik een uiltje te gaan knappen in de schaduw.

Een dik uur later maande een overvolle blaas mij tot het lozen van 'een paar' genuttigde biertjes. Terwijl ik tegen een hek even verderop sta te sproeien, voel ik in de binnenzak van mijn spijkerjas. Shit! Cd weg! Snel stop ik mijn ulk weer achter de rits en loop ik terug naar de plek waar ik vijf minuten nog goddelijk lag te pitten. Maar helaas… Geen cd meer te bekennen. Of iemand hem uit mijn zak heeft gegapt terwijl ik weg was, of dat hij uit mijn zak is gevallen bij het opstaan, dat weet ik niet. Een ding is zeker: ik baalde.

Een jaar later, we schrijven 2001, hoor ik de volwaardige cd van Supreme Majesty. En voorwaar: niet slecht! Heavy metal vermengd met ouwe rock, verpakt in kleurrijke nummers met een goede zang. Twee jaar later krijg ik de tweede cd 'Danger' op mijn bureau. En alweer heb ik geen enkele reden tot klagen. De kracht van Supreme Majesty is dat ze de metal van stadsgenoten Hammerfall als basis nemen en geregeld een stapje terug durven te doen naar de basis, ouwe hardrock.

De hele cd is namelijk overgoten met een lekker, nostalgisch sausje. Zo doet het nummer 'Danger' denken aan het oude werk van Europe, moet ik bij 'After Midnight' refereren aan David Lee Roth die in een spandex-broek zo hoog mogelijk probeert te 'Jump'-en, en heeft 'Save Me' een solo waar Survivorfans van gaan watertanden. Nummers als 'Two Against Many' en Fallen Star' geven goed aan welke richting de band loopt: pretentieloze maar prima onderhoudende 'niets aan de hand'-metal. Niet een cd die je de sores van de bandleden onder de neus drukt, maar juist een cd die je je eigen sores doet vergeten.

Tussen al dat moois staan wel een aantal mindere nummers. Zo is 'Cruel Circle' een niemendalletje en weet de semi-ballad 'Untill The End Of Time' geen gevoelige snaar te raken. Jammer, want het maakt de cd niet zo goed als het debuut. Toch is 'Danger' een lekker, ouderwets metal/rock album die best gehoord mag worden. Een aanrader.

Nu nog die mcd ergens zien te vinden.

<< vorige volgende >>