Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Mike LePond's Silent Assassins - Mike LePond’s Assassins

Mike LePond's Silent Assassins - Mike LePond’s Assassins

Label : UDR Music | Archiveer onder heavy / power metal

Release type: Full-length CD

Vera : Meerdere van zijn bandmaten in Symphony X zijn hem al voor gegaan, maar nu brengt bassist Mike LePond zijn eerste soloalbum uit onder de naam Mike LePond’s Silent Assassins. Hij kreeg daarbij hulp van Symphony X gitarist Michael Romeo voor lead gitaar, toetsen en drumproductie. Als zanger plaatste hij Alan Tecchio (Watchtower, Hades) achter de microfoon, terwijl gitarist Metal Mike Chlasciak (Halford, Testament) ook als snarenbeul fungeert. Zelf speelt hij uiteraard bas, maar ook ritmegitaar op het album.

Het is een bijzonder klassiek heavy metal album geworden. LePond wil hiermee zijn oorspronkelijke helden eren en dat zijn Kiss en de bassisten Geddy Lee (Rush) en Geezer Butler (Black Sabbath). Alan Tecchio kwijt zich goed van zijn vocale taak, al behoort hij niet (meer) echt tot de toppers in de stijl. Het dient gezegd dat hij de hoge noten nog wel haalt. Het album gaat flink rockend – laat ons zeggen in vroege Deep Purple traditie – van start met het stevige ‘Apocalypse Rider’ en het van een lang en oosters getint intro voorziene ‘Red Death’. De bas staat prominent in de mix en uiteraard schudt de hoofdartiest een aantal langere bassolo’s uit de mouw dan op uw reguliere metalplaat. Van egotripperij kan je hem echter allerminst betichten, want dit is een kloeke old school heavy metal plaat zonder explosieve toonladders. Wel bevat elk nummer melodieuze en meestal wilde gitaarsolo’s en dat is fijn om te horen. Een eerste song die echt aangrijpt is het acht minuten lange ‘The Quest’. Akoestische gitaren en cello leiden naar bekend klinkende basloopjes en de compositie herbergt meerdere sferen, gaande van folky tot pure heavy metal. Het epische tintje en de smakelijke ritmiek geven dit een meerwaarde. Anderzijds is het ook aangenaam luisteren naar stevig rockende tracks zonder franje – zoals ‘The Outsider’ en ‘Silent Assassins’ - waarbij in beide songs Tecchio de hogere regionen bezoekt met ijselijke gilletjes. Want Judas Priest hoort natuurlijk ook tot die invloedensfeer. Sentiment komt bovendrijven tijdens kalmere momenten als de ballad ‘Masada’ en in ‘The Progeny’. De afsluiter ‘Oath Of Honor’ is een epische elf minuten track die spannende, epische, maar ook wel sentimentele momenten bundelt in een prima finale. Aangenaam luistervoer is dit, al is het déjà entendu gevoel erg hoog.

<< vorige volgende >>