Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Bloodbath - Grand Morbid Funeral

Bloodbath - Grand Morbid Funeral

Label : Peaceville | Archiveer onder death metal / grindcore

Release type: Full-length CD

Sicktus : Het is alweer bijna vijftien jaar geleden dat Bloodbath de death metal wereld op haar grondvesten deed schudden met de werkelijk magistrale EP 'Breeding Death' (2000). Drie nummers en een speelduur van nog geen veertien minuten - en toch durf ik te beweren dat deze ene release een impact had die de toen al wel sluimerende revival van de oldschool death op zijn minst een ferme duw in de juiste richting gegeven heeft.

En toen... Toen begon Het Grote Speculeren: komt er nog een release, misschien zelfs een album? En zo ja, gaat Bloodbath ook live optreden? Met 'Resurrection Through Carnage' (2002) werd die eerste vraag een ruime twee jaar na de EP met een daverend "JA!" beantwoord en in 2005 trok men op Wacken ook de live registers vol open. Wat mij betreft nog altijd één van de live shows die hoog in de lijst met 'gigs die de meeste impact hadden' staat. Diverse platen, EP's en live opnamen volgden, als ook enkele line-up wisselingen. En toen, net toen het idee dat Bloodbath een echte band was en geen supersideproject een beetje begon te bezinken, was er in 2012 ineens het nieuws dat brulboei Mikael Åkerfeldt de band had verlaten en dat men ...op zoek ging naar een nieuwe zanger...". En toen kon Het Grote Speculeren weer van voor af aan beginnen - maar dan dubbel zo hard. Van tijd tot tijd vlogen de wildste geruchten voorbij over wie Åkerfeldt zou opvolgen en toen dan eindelijk maar buiten kwam dat er een nieuwe zanger was aangetrokken en dat dat niemand minder dan Paradise Lost's Nick Holmes was, sloeg de (online) death metal wereld even op hol. Het Shownieuws' gehalte steeg tot grote hoogten en het meningen-festijn vierde nog voor er een track online kwam hoogtij.

Er waren al gauw ongeveer vier groepen te onderscheiden: mensen die het een briljante move vonden, mensen die er voor ze één noot hadden gehoord al een (negatieve) mening over hadden gevormd, mensen die op basis van enkele nummers besloten wat ze er van vonden (positief dan wel negatief) en tot slot mensen die het allemaal maar niks vonden en het vooral hadden over "...of hij het live nog wel waar kan maken?". Immers, Paradise Lost had de laatste tijd ook met wat mindere live shows van Holmes te maken gehad, was een veelgehoord (veelgelezen) argument...
Vooral die laatste groep intrigeerde me enigszins: een studio performance die je (al dan niet gehoord) beoordeeld op basis van optredens die nog moeten gaan plaatsvinden, vanwege twijfel over performance in het verleden - met een andere band. Waar je je al niet druk om kunt maken...

Afijn, genoeg geneuzeld over geneuzel. 'Grand Morbid Funeral' dus. Het eerste voorproefje dat online verscheen, 'Unite In Pain', vond ik wel aardig, maar niet heel bijzonder. Gelukkig volgde snel de promo en kon 'Grand Morbid Funeral' in z'n geheel beluisterd worden. En you know what: helemaal geen vervelende plaat! Het album klinkt rauw, de nadruk ligt op zwaar en duister. Bloodbath schakelt gemakkelijk van slepende, naar doom/death neigende tracks (check 'Church Of Vastitas') tot stevige stampers van Zweedse stempel. Een tientonner van een riff-fest, met enkele instant pakkende songs, een gruwelijk vettige gitaarsound die door merg en been zaagt, een stuwend fundament van strak hakkende drums en groovende bass, hier en daar een lead partijtje... Met name het gitaarwerk bevalt me wel, een fijne mix van ruig HM2 riffwerk en catchiness. De droog midrange grauwende en goed gearticuleerde strot van Holmes past wat mij betreft prima bij deze volle en zagende 90's sound van Bloodbath. Voor de muggenzifters: hier en daar klinkt het misschien wat geforceerd, maar kom op zeg, als je maar goed genoeg zoekt naar iets om over te zaniken, zul je het vinden. En het is verdomme geen Voice Of Holland waar we het over hebben, dit is oldschool death metal en dat mag best een rafelrandje hebben.

Frappant genoeg is de eerste track die men naar buiten bracht ('Unite In Pain') de track waar de vocalen en zanglijnen wat mij betreft het minst uit de verf komen. Wie dus echt deze plaat links wil laten liggen omwille van (social media heisa over) de vocalen gaat z'n gang maar, de enige die je daarmee hebt ben je zelf, want je mist een prima OSDM plaat. Nog wat weetjes: Chris Reifert en Eric Cutler van Autopsy komen met een gastbijdrage voorbij. Voor wie na alle 'voorpret' benieuwd is naar de live uitvoering: Bloodbath is al bevestigd voor het Neurotic Deathfest in april 2015.

<< vorige volgende >>