Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Oceans Of Night - Midnight Rising

Oceans Of Night - Midnight Rising

Label : Eigen beheer | Archiveer onder prog / sympho metal

Release type: Full-length CD

Ruben : Is het uitbrengen van een album in eigen beheer een positieve ontwikkeling? Profiteert het resultaat van een band er echt van als er geen externe producer bij is? Het zijn vragen die ik mezelf vaak genoeg stel als ik een onafhankelijk uitgebrachte cd moet recenseren. Tot nu toe heb ik al best wat van deze albums besproken en heb ik er zeker een positiever beeld van gekregen. En toen kwam Oceans Of Night met hun nieuwe album 'Midnight Rising'. Dat beeld over het eigen beheer? Dat kon ik weer gaan bijstellen.

Oceans Of Night is een band die voortgekomen is uit de soloplaten van gitarist Scott Mosher. Als je een dergelijke achternaam hebt, dan is het natuurlijk onmogelijk om in een ander genre terecht te komen dan de metal. Naast muziek maken is Mosher ook nog een grafisch ontwerper en fotograaf, hij zit duidelijk dus nooit stil. Hij is dan ook de producent op deze release. Hier zit dan ook meteen mijn allergrootste punt van kritiek dat ik op dit album ga geven. Mr. Mosher vindt zichzelf nogal heel erg goed. Hij speelt de gitaar, de bas en de keyboards op het album in en dat is knap. Meneer heeft zichzelf ook gedoopt tot “muzikaal genie”. Als zo iemand het productieproces voor zijn rekening neemt, kan je er donder op zeggen dat er een scheve verhouding ontstaat in de eindproductie. Helaas is dat fiks aanwezig ook. De vocalen worden zonder pardon naar de achtergrond geschoven als er een leuke riff of een lekker stuk keyboard wordt gepresenteerd. Hieruit blijkt dat de vocalen absoluut niet op de eerste plaats in de muziek staan.

Nu zijn de vocalen helaas ook niet om over naar huis te schrijven, daar moet ik eerlijk in zijn. Het galmende stemgeluid van Scott Oliva doet bij vlagen zelfs vals aan. Het ligt vaak gewoon niet lekker in het gehoor. De meeste nummers bevatten veel lang aanhoudende tonen die gewoon niet uit de verf komen. Vocaal gezien is het afsluitende nummer 'Reach Me' met een vrouwelijke zangeres dan ook het fijnst. Natuurlijk is er ook een instrumentale song aanwezig 'A World Born Of Fire' om de skills van Mr. Mosher te laten gelden. Helaas doet hij op muzikaal gebied niets nieuws vergeleken met zijn collega's Marty Friedmann of Joe Satriani. Dan delft hij gewoon op alle fronten het onderspit.

En dit wil niet zeggen dat het muzikaal allemaal heel slecht is, dat zit op zich wel goed. Het is alleen helemaal niet vernieuwend. We kennen bepaalde solo's en riffs inmiddels wel. Voeg daar de vorige punten van kritiek, de scheve productie en de tegenvallende zang aan toe en je hebt een aardig middelmatig album. Scott Mosher is een duizendpoot, zoveel is duidelijk, maar misschien is een externe producer in zijn geval wel een belangrijke factor. Om alle partijen zo goed mogelijk uit de verf te laten komen, zonder vooroordelen.

<< vorige volgende >>