Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Opeth - Pale Communion

Opeth - Pale Communion

Label : Roadrunner Records | Archiveer onder prog / sympho metal

Release type: Full-length CD

Wim S. : Het is inmiddels alweer bijna vier jaar geleden dat Opeth de metalwereld verraste met ‘Heritage’. De grunt was definitief afgezworen en de riffs en melodieën grepen met name terug naar klassieke hardrock, jazz en progrock in plaats van naar de death metal van weleer. En hoewel ‘Heritage’ een prachtig album was (en is!) was dat toch wel wennen. De afgelopen jaren zag ik de band nog een aantal keren live spelen, afwisselend met en zonder grunt. Nog maar een paar maanden geleden brulde Åkerfeldt eigenhandig de Marquee tent van het Graspopfestival bijna uit de grond! Zou hij dan toch weer...? Het antwoord is nee. Nee, je hoort opnieuw geen grunt op dit nieuwe album, ‘Pale Communion’. En Åkerfeldt zal ongetwijfeld zeggen dat de songs er niet om vroegen. Met deze nieuwe schijf verfijnt Opeth de weg die met ‘Heritage’ werd ingeslagen. Fans van het eerste uur zullen er aan moeten wennen, maar Opeth is echt geen death metal band meer.

Opeth is nu gewoon marktleider als het gaat om progressieve rock, zeker nu het al jaren stil is rondom Porcupine Tree. ‘Pale Communion’ is een album van uitzonderlijke klasse binnen dat genre. In vergelijking met haar voorganger klinkt dit album veel organischer en song georiënteerd. Daar waar de band op ‘Heritage’ vooral bezig leek met het maken van statement, hoor je op ‘Pale Communion’ vooral een band die plezier heeft in wat ze doet. Opeth blonk altijd al uit in een goed geluid, zeker op festivals. Die lijn wordt nu ook doorgetrokken naar hun studioplaten: ik heb dit jaar nog geen album gehoord waarop de gitaren, de zang en de drums zo fraai klonken als op ‘Pale Communion’. En mijn hemel, wat wordt er op hoog niveau gemusiceerd! Gitarist Fredrik Åkkeson speelt samen met Åkerfeldt de meest fraaie solo’s (‘Cusp Of Eternity’, ‘Moon Above, Sun Below’), onnavolgbare jazzy partijen (de fabuleuze instrumental ‘Goblin’) maar ook ontroerend mooie melodieën (‘River’, ‘Faith In Others’, misschien wel het mooiste nummer van de plaat). Het meest indruk maakt overigens Martin Axenrot; met zijn verbluffende spel houdt hij alles vakkundig bij elkaar en zet hij daar waar nodig de juiste accenten. Als ik heel eerlijk ben mis ik bij tijd en wijle wel een echte heavy riff, een ouderwetse blast passage en/of de grunt. Die afwisseling gaf de muziek van Opeth juist zoveel meerwaarde. Nu is het vooral allemaal erg mooi en melodieus en kunnen we het woord ‘bruut’ definitief wegstrepen. Laatste puntje van kritiek: dat lettertype van het CD-boekje…..ik ben een oude lul met misschien niet meer de beste ogen, maar wie kan dit nog lezen vraag ik me af?

<< vorige volgende >>