Burst - Prey On Life

Burst - Prey On Life

Label : Relapse | Archiveer onder

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : Toen ik van de zomer vernam dat Nasum-bassist Jesper Liverd vlak na de release van het verpulverende 'Helvete' die band verliet, was het eerste wat ik dacht: "Hij heeft een gaatje in zijn hoofd!" Net op het moment dat Nasum met zo'n monsterlijk vette grindschijf geschiedenis schrijft en over tien jaar met net zo veel respect en ontzag zal worden bejegend als Napalm Death heden ten dage, net dan houdt Jesper het voor gezien. Heb je daar al die jaren voor gewerkt? Om aan de vooravond van de grote doorbraak (in death/grind-context welteverstaan) joep-doei-en-de-mazzel te zeggen? Tja, Jesper woont nu eenmaal ver verwijderd van de andere twee Nasum-leden en hij speelt tevens in een andere band, genaamd Burst. Na het beluisteren van deze CD werd het me ineens wel een stuk duidelijker.

Burst is met deze CD 'Prey On Life' toen aan hun tweede album en ik ga nu als de sodemieter achter het mij onbekende debuut 'Conquest:White' aan. Want de veertig minuten op dit album geeft het bijna niet voor mogelijk gehouden rechtsgeldig excuus waarom Jesper voor deze band heeft gekozen en niet bij Nasum is gebleven. Nee, Burst is geen Nasum-grind, maar het is wel een amalgaam van diverse andere, extreme metalinvloeden die samen worden gesmeed tot een indrukwekkend heftige muziektrip. Beenharde metalcore momenten vloeien soepeltjes over in psychedelische passages en metalen muren van Neurosis en Cult Of Luna-hoogtes worden afgewisseld met akoestische Opethiaanse sfeermomenten (het prachtige instrumentaaltje 'Fourth Sun' misstaat niet op 'Damnation'). De veelal gedubbelde krijsstem van Linus Jgerskog refereert vooral aan veel metalcore bands dan wel aan bands als The Crown en The Haunted, maar een sporadische naturelle uithaal verraadt ook een voorliefde voor de psychedelische jaren zestig. Door het regelmatig en effectief gebruik van veel echo's, galm en effecten (op zowel zang als instrumenten) heeft de CD sowieso een wat psychedelisch ondertoontje.

Maar los van al dit vergelijkend warengeneuzel was er iets wat mij bijna... ontroerde. Er zit ergens, diep verstopt in de orenschijnlijk losgeslagen herrie, een bijna grijpbare emotie. Wellicht volledig onhoorbaar als je deze CD voor het eerst opzet, maar na iedere luisterbeurt wordt die emotie voelbaarder. Een emotie dat ik nog niet zo goed weet te plaatsen - grijpbaar, maar toch ook weer ongrijpbaar -, het is zeker geen eendimensionale woede-uitbarsting zoals je, in alle eerlijkheid, meestal gewend ben van extreme metalbands. Diepgewortelde agressie borrelt naar boven in een metafysische verschijning waar zelfs Immanuel Kant geen passend antwoord voor klaar heeft liggen. Het maakt deze psychedelische waanzin-metalmadness des te intrigerend! Zeker omdat het gevat is in zeer technisch aandoend (applaus voor de drummer!), maar tevens zeer eigen en gevarieerd songrepertoire. De plaat zit Burstensvol met ingenieuze riffs, melodien en ideen. Vooral die riff halverwege 'Iris' is zo subliem geniaal dat ik het me bijna niet kan voorstellen dat zij hier geen plagiaat plegen op een of andere klassiek metalnummer. Is het dan alleen maar praal en pracht en heb ik werkelijk niets te klagen over dit album? Nou...eh... nee. Ik strooi alleen niet zo snel met negentig punten of hoger.

Het is dat ik nog niet eens een triangel fatsoenlijk kan vasthouden, maar als ik zelf extreme metal zou kunnen maken dan had ik het als Burst willen laten klinken. Wat mij betreft samen met Mastodon de paradepaardjes van Relapse en naast Cult Of Luna voor mij een van de grootste verrassingen van 2003 dat nu al ettelijke weken de nieuwe Iron Maiden en Dimmu Borgir uit m'n discman weet te houden...

<< vorige volgende >>