Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Belphegor - Conjuring The Dead

Belphegor - Conjuring The Dead

Label : Nuclear Blast | Archiveer onder black metal

Release type: Full-length CD

Vera : Terwijl de wereld met spanning de beenmergimplantatie van Behemoth’s Nergal volgde, speelde zich in 2011 nog een ander drama af dat ons evenzeer aangreep. Tijdens een Zuid-Amerikaanse tournee werd Belphegor’s frontman Helmuth doodziek. Thuisgekomen moest hij meteen naar het ziekenhuis, waar hij uiteindelijk ook nog een zware hartoperatie diende te ondergaan. De revalidatie was hard en nam maanden in beslag, zodat er pas halverwege juni 2012 terug aan enige openbare activiteit kon gedaan worden. Maar kijk, met enige vertraging ligt ‘Conjuring The Dead’ nu toch in de winkels en dat tiende album van de Oostenrijkers is een portie gebalde energie die je van je sokken blaast, imposant van begin tot einde.

Draaide het bij voorganger ’Blood Magick Necromance’ vooral om het neerzetten van een über epische atmosfeer, dan heeft ‘Conjuring The Dead’ eerder weg van een mokerslag. Toch hoeven we enige grandeur niet te missen, evenmin ontbreken de kleine nuances die het evenwicht tussen brutaliteit met opruiende teksten en volwassen vakmanschap bewaren. De diabolische death/black metal van Belphegor bevat de kracht van een overlever en de finesse van een begenadigd muzikant die ditmaal met drummer Marthyn en bassist Serpenth naar de Amerikaanse Mana studio trok in Tampa, Florida om een optimaal geluid na te streven met producer Erik Rutan (Hate Eternal). Gestoken in een qua stijl zeer herkenbare hoes van Septicflesh’s Seth Siro Anton, heeft dit alles om van een knaller van jewelste te spreken.

Met opener ‘Gasmask Terror’ krijgen we meteen de volle laag: lage death grunts van Helmuth worden afgewisseld met wat screams, op en neer gaande leads en een opstandige houding met bijna mechanisch, onmenselijk beukwerk van drummer Marthyn. Een knekelstem met een middeleeuws viooltje kondigt de furie van het titelnummer aan. Zware riffs en kronkelende gitaarnoten nemen dan het voortouw. Maar let ook op de geraffineerde oosterse melodieën en akoestische gitaarmomenten die er in voorkomen. Zij leiden zelfs naar majestueuze koorzang en een weergaloze uitbarsting. Het moge duidelijk wezen: dit is intense, gebalde muziek waarbij stotende strakheid centraal staat in ‘In Death’. Het riffwerk staat als een huis in ‘Rex Tremendae Majestatis’, een epische track met veel breaks, zodat een bepaalde dreiging spannend opgebouwd wordt. De semi-devote gezangen aan het begin van ‘Black Winged Torment’ maken al vlug plaats voor een volgend meedogenloos beuknummer, zodat we kunnen stellen dat Belphegor het gaspedaal op ‘Conjuring The Dead’ serieus intrapt. Een kort stukje gitaarwerk (‘The Eyes’) is de epiloog van een ontzettend lomp en brutaal nummer. In ‘Legions Of Destruction’ komen de ziekelijke vocalen van Glen Benton (Deicide) en Attila (Mayhem) de wederopstanding luister bij zetten. Het nummer gaat in crescendo terwijl gitaarsolo’s eerder striemen aanbrengen op de ziel dan te koesteren. Eén van de meest over de top song is ‘Lucifer Take Her’ met erotische vrouwenzang die een mystieke, maar ook verdorven sfeer uitstraalt. Het album eindigt met het atmosferische, slepende ‘Pactum In Eaternum’ dat zoals heel het album een ongemakkelijk gevoel creëert, veelal door het gebruik van de ooit duivelse tritonen intervallen.

Een monoliet van een album, dat is het, luid en trots oprijzend boven het maaiveld der aardse releases.

<< vorige volgende >>