Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Arch Enemy - War Eternal

Arch Enemy - War Eternal

Label : Century Media | Archiveer onder death metal / grindcore

Release type: Full-length CD

Patrick : Wat zal er een druk op de schouders van Alissa White-Gluz hebben gelegen: het vervangen van iemand als Angela Gossow is geen kinnesinne. We weten allemaal tot wat voor gekrakeel onder de fans het kan leiden als de frontvrouw (of -man) opstapt. Aan mij is dat soort nonsens echter niet besteed: let the music do the talking.

‘War Eternal’ is een combinatie van alle Arch Enemy karakteristieken verweven met wat nieuwe elementen. De band grijpt wat meer terug op het geluid dat we hoorden op ‘Anthems Of Rebellion’ en ‘Rise Of The Tyrant’, zonder daarbij echter in klakkeloze herhaling te vallen. De absolute hoofdrol is weggelegd voor de virtuoze, melodieuze gitaarriffs van Amott en Cordle, maar vergeet de immer strakke, intense ritmesectie van D’Angelo en Erlandson, het gebulder van White-Gluz en de balans tussen agressie, brutaliteit en melodie niet. Het album heeft, in vergelijking met voorganger ‘Khaos Legions’, meer diepgang, er wordt meer gevarieerd met de dynamiek en de aanwezigheid van een echt orkest (‘You Will Know My Name’, ‘Time Is Black’ en ‘Avalanche’) voegt meer sfeer toe. Zonder andere tracks tekort te willen doen, is ‘Time Is Black’ misschien wel de meest opvallende op het album: het kan in elk geval door het leven als de Arch Enemy track met de meeste progressieve elementen. ‘Never Forgive, Never Forget’ is een vlijmscherpe, razendsnelle opener - of zoals Amott zei: misschien wel de snelste track uit het repertoire - instrumentaaltje ‘Graveyard Of Dreams’ breekt het album halverwege fraai en ‘On And On’ kent een aangename, onverwachte versnelling. Zet daarnaast een aantal typische, karakteristieke Arch Enemy tracks als ‘As The Pages Burns’, ‘Stolen Life’ en de titeltrack en het beeld is compleet. En wat betreft de vocalen van Alissa White-Gluz? Ja, ze klinkt hier en daar wat schreeuweriger en wellicht iets minder zwaar dan Angela, maar het is geen moment storend of van dusdanig verschil dat ik Gossow ook maar enigszins mis.

Op ‘War Eternal’ lijkt het herwonnen enthousiasme en de gedrevenheid van Arch Enemy zich uit te betalen in een album dat ongetwijfeld een langere houdbaarheidsdatum heeft dan zijn voorganger en waarop bewezen wordt dat ook een icoon als Angela Gossow vervangbaar is. De koningin is ‘dood’, lang leve de koningin!

<< vorige volgende >>