Killing Joke - Killing Joke

Killing Joke - Killing Joke

Label : Sony Music Entertainment | Archiveer onder

Release type: Full-length CD

Vera : Wie dacht dat Killing Joke een obscure new wave groep is uit lang vervlogen tijden, mag zijn borst nat maken en zich vanaf heden van het tegendeel laten overtuigen. Wie had ooit gedacht dat deze Engelsen zo sterk zouden terugslaan? En dat zomaar liefst negen jaar na het vorige wapenfeit 'Pandemonium' (1994). Maar iedereen wordt volwassen en in het geval van Jaz Coleman blijkt hij nu een man van de wereld geworden met een brede interessesfeer in de omringende wereld. Intussen heeft de Sturm und Drang van weleer plaats gemaakt voor een welgemikte uppercut van een cd, enkel wanneer er stoom van de ketel moet. En dit is eraan te horen! Om dit inspiratie te noemen zou te zwak zijn, eerder een noodzaak tot luchten.

Het ei is gelegd, en ik kan jullie met trots melden dat dit de hardste Killing Joke cd ooit is. Niet enkel interessant voor melancholieke new wave freaks maar ook voor elke metalfan. Ligt dit misschien aan het vuur waarmee Foo Fighters drummer Dave Grohl de vellen bestookt? Want in 'The Death & Resurrection Show' wordt ie nadrukkelijk aangekondigd in een compositie die de spanning enorm opdrijft. Eenvoudige rockers vinden we in de vorm van 'Asteroid' en 'Loose Cannon'. Kunnen we deze brulboei die op sommige momenten het rasperige van Lemmy's stem heeft voorstellen als dirigent van het Praagse symfonie orkest? Toch is dit ook n van zijn bezigheden en zijn band met deze kunstzinnige stad komt tot uiting in de tekst van 'Blood On Your Hands', waar de overstromingen van vorig jaar aan bod komen.

Afwisseling genoeg echter want in 'Implant' komt een new wave sfeertje bovendrijven op speels roffelende drums tot Jaz er flink de stembanden losgooit, deels in zuivere wanhoop, deels als de wezel achterna gezeten door een horde wolven. Woede en frustratie, het moest er allemaal uit, zodat in bijna elke tekst het onrecht in deze wereld wordt aangekaart. Het geluid klinkt over heel de lijn spontaan en vrij ruw maar de sporadische inbreng van enige techniek maakt het tot een smeug geheel. Een hoogtepunt dat een beetje in de voetsporen van The Cure treedt is de knaller 'You'll Never Get To Me' met een ruimtelijk klinkende bas vooraan in de mix. Tenslotte verdient ook 'Dark Forces' een aparte vermelding want deze mysterieuze track klinkt alsof Dani (Cradle Of Filth) en Mortiis samen op vleermuizenjacht gaan in nevelige grotten. Een snoeiharde plaat? Dat zou ik niet stellen want dan denk ik eerder aan Machine Head. Maar wel eentje dat er stevig invliegt en op cruciale momenten de adem inhoudt om het geheel interessant te houden. Een intelligente mix van new wave, punk en metal.

<< vorige volgende >>