Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Skyliner - Outsiders

Skyliner - Outsiders

Label : Limb Music | Archiveer onder heavy / power metal

Release type: Full-length CD

Ruben : Waar de muziek redelijk goed in elkaar steekt, lijkt Skyliner een sterke identiteitscrisis te hebben. Een intro dat progressief klinkt, met veel keyboards en ruimte-georiënteerde geluiden, maar de nummers die volgen hebben heel weinig van deze in zich. Er is maar spaarzaam een stukje te vinden waar de keyboards ingezet worden, maar dat is om de afwezige tweede gitaar op te vangen en dus bijna te verwaarlozen. Op de aan mij aangeleverde foto van de band staat nog een vrouw met een keyboard, maar momenteel is die geen lid meer van deze band. Iets wat zeer duidelijk gezien kan worden als een stap in de goede richting. Het zaait alleen maar verwarring over de stijlen binnen de cd.

‘Forever Young’ is een heerlijk nummer dat met veel kracht wordt gespeeld. Waar het stemgeluid van zanger en gitarist Jake Becker eigenlijk niet goed genoeg is voor een dergelijk nummer, lossen ze dat fantastisch op door juist niet de allerhoogste registers van de zang te testen, maar juist iets lager te zingen. Daarnaast zou ‘Symphony in Black’, mits gezongen door Ralf Scheepers, niet misstaan op een nieuw Primal Fear album. Lekkere speed/powermetal, die rechttoe rechtaan gespeeld wordt. Er zijn een aantal momenten aanwezig die mijn verbazing wegnemen over het feit dat Limb Music, een Duits label, zich over deze band ontfermt heeft. De muziek doet meer aan als iets Europees, dan Amerikaans. Helaas is het vanaf daar niet altijd even sterk meer. De semi-ballad ‘Aria of the Waters’ is een acht minuten durende teleurstelling. Waar de muziek wel pakkend is, is de zang simpelweg niet mooi genoeg om emotie op te wekken. Ook is het heel apart dat ze spontaan na zes minuten bedenken dat er nog grunts in het nummer verwerkt moet worden, waardoor het nummer nog onaangenamer wordt dan het al was. Iets dat des te meer aangeeft dat de band zoekende is naar een identiteit. Er volgen dan nog drie tracks die met het begin van het album te vergelijken zijn. Prima songs, met hier en daar wat haken en ogen. Als afsluiter van het album hebben ze gekozen voor een nummer van progressieve proporties. Eenentwintig minuten duurt dit werkstuk en doet ontzettend denken aan het Iced Earth met Matt Barlow. Veel rauwe vocalen die we eerder op het album nog helemaal niet gehoord hebben. Wederom worden er meerdere stijlen door elkaar gegooid, maar de band zal toch eens harde keuzes moeten gaan maken, want het mixen van stijlen levert in dit geval geen muzikale hoogstandjes af.

Al met al is het wel een aardig debuut. Je merkt dat er eigenlijk in elk nummer iets van potentie bruist, maar dat dat er nog niet compleet uitkomt, mede door de overbodige aanwezigheid van de keyboards. Mits deze Amerikaanse mannen zich een eigen stijl aan weten te meten, weet ik zeker dat ze vanaf hier bergopwaarts zullen gaan. Hopelijk horen we in de toekomst meer van deze band.

<< vorige volgende >>