Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Behemoth  - The Satanist

Behemoth - The Satanist

Label : Nuclear Blast | Archiveer onder black metal

Release type: Full-length CD

Vera : De gestage opmars van het hardwerkende Behemoth werd in 2009 bekroond met een contract bij Nuclear Blast waarop het majestueuze ’Evangelion’ werd uitgebracht. Het noodlot sloeg in 2010 toe toen Nergal een gevecht tegen leukemie moest aangaan. Dat gevecht heeft hij met grote vastberadenheid en discipline gewonnen. Na een terugkeer van de Poolse band op de podia werd er gewerkt aan het volgende studioalbum ‘The Satanist’. Het is duidelijk dat Nergal (en Behemoth) gelouterd uit de strijd gekomen zijn, vandaar dat ‘The Satanist’ nog net iets intenser en overweldiger klinkt dan zijn niet misselijke voorgangers.

Alleen al de titel is een statement van jewelste. Zelfbewust en trots wordt hier echter geen goedkope blasfemische flirt aangekondigd, maar de zienswijze van een persoonlijkheid die het leven recht in de ogen kijkt en daarbij zijn eigen weg wil gaan, onderweg heel wat heilige huisjes vermorzelend. Deze filosofie kent zijn neerslag in de rijk gevulde, met uiterste precisie gecreëerde muziek. Daarbij wordt niets aan het toeval overgelaten, getuige de lijst van medewerkers (opgenomen in de Hertz studio met de gebroeders W., medeproducer Daniel Bergstrand, mix door Matt Hyde, mastering in de VS Sterling Sound en tal van gastmuzikanten). Bovendien is er de nodige orkestratie bovenop de furie en horen we soms zelfs blazers.

Het is echter het uiteindelijke resultaat dat ons al dan niet een onvergetelijke belevenis bezorgd. En daarin is men glansrijk geslaagd, al vergt het meerdere luisterbeurten eer de charme van enige herkenning opdoemt. Dit album is vooral duister, weet ook met tragere ritmes een ongelofelijke dreiging op te bouwen en put uit velerlei stijlen. Zwartgeblakerde death metal is de handleiding, maar het gaat dieper dan ooit en dan denken we bijvoorbeeld aan de klassieke gitaarsolo’s die hun weg gevonden hebben naar meerdere songs. Al deze elementen vormden al eerder het recept voor Behemoth, maar toch weten zij ons telkens te verbazen met hun (r)evolutionaire muziek.

Met trompetgeschal treden we het vernieuwde Behemoth universum binnen. ‘Blow Your Trumpets Gabriel’ is massief en slepend, terwijl Nergal’s ruwe stem met verstaanbare grunt verhaalt. De veelgelaagde muziek werkt naar een versnelling toe waarin sinistere koren opduiken. Als een bergstroom die alle sedimenten op zijn weg meesleurt gaat het richting eerste apotheose. Even intens en volgepropt is het snelle ‘Furor Divinus’ en deze goddelijke furie bombardeert ons met drukke ornamenten op de achtergrond (maar helder in de mix). Tijdens ‘Messe Noire’ wordt het duidelijk dat deze comeback overrompelend is, maar daar worden we plots gecharmeerd door een melodieuze gitaarsolo die, gelukkig, vrij lang duurt. Een gevoel van grandeur is tekenend, dat bedenken we tijdens het opruiende ‘Ora Pro Nobis Lucifer’ tijdens de meerdere breaks en wendingen met knappe solo’s als voorlopige houvast. De uitwaaierende passages in ‘Amen’ zijn zeer dreigend en de uitval van blasfemie extreem, waarna men sneller vervolgt. Het titelnummer kan men stuwend aanstekelijk noemen. De blazers zijn weer te horen in het geheel, maar de gitaarsolo is op de voorgrond gemixt. Episch en groots wordt de duistere atmosfeer eveneens geïllustreerd door ‘Ben Sahar’ en het ultra ruwe ‘In The Absence Ov Light’ waar plompverloren plots een gesproken stuk met akoestische gitaren de heftigheid bruusk onderbreekt. De symboliek van de video clips ‘Blow Your Trumpets Gabriel’ en ‘Ora Pro Nobis Lucifer’ is op zich al sterk aanwezig in de muziek en dan vooral in de epische afsluiter (traditioneel wat langer) ‘O Father O Satan O Sun!’. (mee)Slepend en verheerlijkend vormt dit het einde van een album dat je ademloos en sprakeloos zal achterlaten. Dat was trouwens ook al het geval bij recente live shows.

<< vorige volgende >>