Deadsoul Tribe - A Murder Of Crows

Deadsoul Tribe - A Murder Of Crows

Label : Century Media | Archiveer onder death metal / grindcore

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : Voor alle metalheads die hun zachtmoedige karakters durven te laten zien en zich niet alleen schuil houden achter macho gebral.

Lieve Devon,

Ik weet niet goed hoe en waar te beginnen, maar ik moet dit toch even van me afschrijven. Ik hoop dat ik je niet laat schrikken door nu zo open kaart te spelen, maar al sinds 1990 heb je mijn hart gestolen. De warmte die jij uitstraalt, de gevoelens die jij losmaakt en de emoties die jij overbrengt: het is van een hartverwarmende affectiviteit dat mij immer in vervoering brengt. Na een zes jaar durende, gelukkige relatie dat d.m.v. een heftige Psychotische Waltz in een neerwaartse spiraal terechtkwam en onfortuinlijk in 1996 tot een echtscheiding kwam, heb ik je lang moeten missen. Zes schitterende jaren werden opgevolgd door zes jaren van eenzaamheid en kilte. Jarenlang leek je van de aardbodem verdwenen en had ik een heimelijke heimwee naar het luisteren van je prachtige stem. Ik miste je unieke persoonlijkheid, je charismatische verschijning en je teerbeminnend zingen vol enthousiaste integriteit. De wereld werd een stukje leger zonder jou. Ik probeerde je te vergeten door me aan anderen als Damian Wilson, Mark Lanegan en Daniel Gildenlöw vast te klampen, maar toch...ze konden jou niet doen vergeten.

Tot er begin vorig jaar heugelijk nieuws kwam uit... Oostenrijk! Je nam eindelijk weer contact met me op! En dat vanuit Wenen: de stad van de Waltz. Een tot tranen toe geroerd vreugdeWaltzje viel mij ten deel. En je was mooier, dieper en gevoeliger vastgelegd als ooit tevoren. Je had veel progressie geboekt, maar toch was je ook weer niets veranderd. Je bent wie je bent en godzijdank ben je dat trouw gebleven. Je bent zelfs nog opener en liefdevoller. En nu, slechts een maand of vijftien na je terugkeer, laat je alweer van je horen: wederom op jouw geheel onnavolgbare en gloedvolle wijze. Met de onberispelijke, muzikale romantiek die jij nu zo gepassioneerd op mij loslaat, ontvlamt in mij een zinderend begeerte. Een oude begeerte. Want stel je voor: Bruce is terug, Rob is onlangs ook weer terug, zou jij nu ook weer terug gaan?

Want je hartstochtelijke reis van een dik uur wordt met zoveel wonderschone en naturelle oprechtheid gemaakt dat ik nadrukkelijk moest terugdenken aan die goede, oude Psychotische tijden. Door emoties overmand moest ik hierdoor wel een traantje wegpinken. En dat terwijl je toch iets zelfverzekerder, zeg maar wat steviger voor de dag bent gekomen als de vorige keer. Iets harder en complexer, maar ook eerlijker en vuriger. Maar eigenlijk moet ik niet meer terugkijken. Deze relatie is nieuw, vers en met de blik gericht op de toekomst. Jij vertrouwt daarop en laat het verleden voor wat het is. Ik ga er in ieder geval ook helemaal voor. En ook al ben ik slechts een onbeduidend metal-recensentje, toch wil ik je iets bekennen. Wat Josephine is voor Beethoven, Gala voor Dali, Yoko Ono voor John Lennon en Eddie voor Iron Maiden, dat beteken jij voor mij: jij bent mijn muze. Jij inspireert, verlicht en geeft mijn leven vreugde. En wat anders zou je kunnen zijn dan de belichaming van de Griekse Euterpe, de muze van de? fluitdans! Dus Devon, mocht je weer naar Nederland komen: vergeet je fluit niet! Als ik een vrouw zou zijn, zou ik zeggen: "Ik hou van jou". Maar ik ben een man. Desondanks zeg ik: "Devon, ik hou van jou!"

Liefs,
Evil Doctor Smith

(Shit, waar heb ik nou dat briefje voor m'n vriendin? Ik moet 'em vinden, want ik moet ook nog een recensie in elkaar flansen voor die knakkers van Deadsoul Tribe...)

<< vorige volgende >>