Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Coldun - Collapsing Polarities

Coldun - Collapsing Polarities

Label : Northern Silence Productions | Archiveer onder gothic metal

Release type: Full-length CD

Vera : “Een vleugje mysterie rond de herlancering van mijn soloproject Coldun werkt altijd,” dacht alvast een voormalige leadzanger van een Duitse pagan metal band en dus wenst hij zijn ware identiteit niet prijs te geven. Wij hebben daar respect voor en behandelen ‘Collapsing Polarities’ van deze multi-instrumentalist dus als ware het een uitgave zonder voorgeschiedenis. Dit houdt overigens steek, want Caldun’s album heeft weinig met pagan metal te maken, al heerst er wel een heidens sfeertje in de cleane gezangen. In die optiek denken we eerder aan de kalme songs van Falkenbach, ook al beschrijft de protagonist zelf het liever als ‘doom meets Pink Floyd’.

‘Collapsing Polarities’ is in ieder geval een apart atmosferisch dark metal album, waarop snelheid beperkt wordt tot enkele acceleraties en vooral melancholie en slepende ritmes voorkomen. Coldun verzorgt de zang en bespeelt alle instrumenten, enkel voor de gitaarsolo’s kreeg hij hulp van Mike Richter. Die doet dit voortreffelijk en daar horen we de Pink Floyd invloeden. Coldun heeft trouwens in 2007 al een debuut CD uitgebracht, met als titel ‘Necessariis? Dubiis? Caritas?’, waarop een meer doomgerichte koers gevolgd werd.

De kernwoorden voor ‘Collapsing Polarities’ zijn atmosferisch, donker en weemoedig. Maar wel heel mooie muziek om bij weg te dromen. Coldun is geen wereldzanger, maar hij weet de sfeer van zijn muziek perfect te vangen met donkere, weemoedige vocalen. Deze mogen na enkele songs voor sommigen misschien eentonig gaan klinken, de mooie zwevende gitaarsolo’s (en soms ook vinnig en snel) komen al vlug als pleister op de wonde aandraven. Akoestische gitaren brengen in meerdere songs het contemplatieve element tot leven. Een mooi voorbeeld is de elektrische solo die daar bovenop gespeeld wordt in ‘For A Divine Being’. Het derde nummer ‘What Stays?’ komt met zijn lage zang als meest atmosferisch en traag uit de bus, terwijl het stuwende ‘Rise & Fall’ dan weer herinneringen aan ‘Run Like Hell’ van Pink Floyd’s ‘The Wall’ laat echoën. Vreemd genoeg doet de zang me soms ook aan Amorphis denken. Alle invloeden worden verwerkt in persoonlijke, vrij lange composities waarbij het goed toeven is bij schemerlicht en een glas rode wijn.

<< vorige volgende >>