Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Rise Of Avernus - L’Appel Du Vide

Rise Of Avernus - L’Appel Du Vide

Label : Code 666 | Archiveer onder doom metal

Release type: Full-length CD

Vera : Kijk, zo kan het dus ook: een schitterend debuutalbum met vrouwelijke (geen sopraan, maar beschouwende heldere zang) en mannelijke (sappige grunt en donkere cleane vox) zang in het symfonische progressieve doom/death metal genre. We moesten er wel ver naar zoeken (Australië) maar gelukkig heeft Aural/Code666 dit speurwerk voor ons gedaan. De link met Griekse echelons van de scène kan meteen gelegd worden: Seth (Septicflesh) deed het artwork en op het moment van dit schrijven doet Rise Of Avernus een tournee met Rotting Christ. Niet toevallig bands die al van oudsher een brug slaan tussen extreme metal, gothic en symfonische klassieke muziek. Net zoals deze nieuwelingen.

Rise Of Avernus is het geesteskind van Ben Vanvollenhoven (zang, gitaar) en Cat Guirguis (zang, keyboards). Matthew Bell staat in voor de weelderige orkestrale arrangementen (zoals Christos Antoniou bij Septicflesh) terwijl bassist Daniel Warrington nog wat melancholische cleane zangpartijen ingebracht heeft. Het vijftal wordt gecompleteerd door de strakke en veelvuldig veranderende ritmes van drummer Andrew Craig. Hebben we hier een winner? Ja, we hebben hier een winner!

Dit vijftal uit Sydney komt nu op de proppen met het debuutalbum ‘L’Appel Du Vide’ en in acht composities weten ze een statement te maken voor de toekomst. Het zit al meteen goed tijdens opener ‘A Triptych Journey’ wanneer de sappige grunts van Ben afgewisseld worden door de dromerige vocalen van pianiste Cat. De heftige basis met enige orkestratie wordt even onderbroken voor een kalme passage. Meerdere songs vangen aan met een klassiek pianorecital, Cat legt zich meer toe op deze discipline dan zwevende lagen, die zijn voor de orkestleider Matthew. Af en toe horen we een snuifje avant-garde in de progressieve structuren en wanneer violen even op de voorgrond treden in de songs, maakt dit alles alleen nog beter. In ‘Ethereal Blindness’, waarin de lage, cleane mannelijke zang voor het eerst opdaagt, doet dit me zelfs aan The Sins Of Thy Beloved denken. Het vijftal blijft heel het album verrassen, want ‘Embrace The Mayhem’ vangt kalm aan, maar voegt plots droge saxgeluiden toe. Na een beklijvend gezongen fragment wordt het einde even jazzy. Op speelse wijze wordt ook dit instrument (sax) geïntroduceerd. ‘An Somnium’ wordt beheerst door mooie contrasten tussen kalme stukken en wilde dramatische uitvallen met growls en in afsluiter ‘As Soleness Recedes’ zijn het de semi-akoestische gitaargeluiden die de weemoedige mannelijke vocalen omarmen. De naam Pink Floyd mag vallen in de aanpak van dit slepende nummer. Prachtig! Ik denk aan het debuut van Disillusion, ik denk aan de bevlogenheid van hun landgenoten Virgin Black (Waar zitten die trouwens? Lang niets meer van gehoord), maar ik ben vooral onder de indruk van dit eerste wapenfeit van Rise Of Avernus. Topklasse!

<< vorige volgende >>