Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Ars Moriendi - Du Tréfonds D`un être

Ars Moriendi - Du Tréfonds D`un être

Label : Archaic Sound | Archiveer onder black metal

Release type: Full-length CD

Kevin : Melancholie, trieste melodieën, subtiele keyboards, een typisch Franse sound en een zieltogende zang. Dat is Ars Moriendi in een notendop.

Na net een split van dit soloproject te hebben beluisterd mag ik meteen door met een volledig album van Ars Moriendi. Wat meteen opvalt, zijn de heldere productie en de hogere kwaliteit van de composities ten opzichte van voorgenoemde split. Schrijver en uitvoerend artiest Arsonist heeft hier duidelijk veel tijd aan besteed. Hij neemt ons mee op een reis naar het binnenste van zijn hart. Vijf lange nummers trekken aan ons voorbij, waarbij zwaarmoedige gitaarlijnen als flarden mist aan takken langs de weg hangen. De drums zijn het krakende grind onder onze voeten, galmende toetsen de kille, vochtige lucht in deze verlaten velden. De enige warmte komt van het basgeluid.

Onderweg bemerken we dat onze reisgenoot duidelijk mentale problemen heeft. Het ene moment fluistert hij onverstaanbare woorden, het andere zingt hij teder om vervolgens in hartverscheurend krijsen uit te barsten. De reis is lang, de sfeer naargeestig maar toch weet Arsonist genoeg spanningsbogen in zijn album te verwerken om het boeiend te houden. Tijdens ‘Entre Les Deux Royaumes’ bevinden we ons werkelijk in een niemandsland tussen twee rijken. De gitaren zwijgen, de drums ook. Een pulserend basloopje vormt samen met een subtiele laag toetsen de achtergrond voor een gesproken relaas van Arsonist. Hij verteld ons vast over de duistere hoeken van zijn hart. Hierna zetten we de reis voort en volgt een iets zwakker nummer. Hier klinkt A.M. meer als het oudere werk op de split met Notre Amerture en ik denk dat dit het oudste nummer van de plaat is. Het afsluitende nummer laat namelijk meteen horen dat Arsonist is gegroeid als muzikant. Een prachtige jazzy baslijn en een tapijt aan toetsen dat is doorweven met subtiele gitaren nemen je meteen mee naar een dromerige plek. Hier komt de Alcest vergelijking de kop op steken. Subtiele baslijnen, emotionele gitaarsolo`s, Arsonist pakt hier flink uit. Later wisselen schreeuw en zuivere zangpartijen elkaar af. Een mooie afsluiter voor een solide plaat.

Al met al een goed album met emotioneel geladen melancholische black metal. Een absolute aanrader voor liefhebbers van dit soort muziek.

<< vorige volgende >>