Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Deicide - In The Minds Of Evil

Deicide - In The Minds Of Evil

Label : Century Media | Archiveer onder death metal / grindcore

Release type: Full-length CD

Sicktus : Deicide. Al zo'n kwart eeuw houdt de band de gemoederen in (death) metal land van tijd tot tijd flink bezig. Of het nou het zoveelste hoofdstuk tourperikelen betreft, van shows/tours last-minute afzeggen tot publiekelijk uitgevochten ruzies met support acts, of heibel over geld tussen oprichters Glen Benton, Steve Asheim (beiden nog actief in Deicide) en de gebroeders Hoffman (sinds 2007 actief in de doorstart van Deicide voorganger Amon) of al dan niet terechte arrestaties: de meeste berichtgeving rond het goddeloze gezelschap uit Florida gaan niet over hun muziek. En dat is jammer, want ondanks alles heeft Deicide met platen als 'Deicide', 'Legion', 'Once Upon The Cross', 'Serpents Of The Light' (1990-1997) en meer "recent" nog 'The Stench Of Redemption' (2006) een aantal stevig met de wortels in de (potentiële) klassieker hoek van het death metal bos geplante platen uitgebracht, met daarop legio death metal hit parade krakers. Helaas heeft de band in het verleden ook vaak genoeg draken van albums afgeleverd, 'Insineratehymn' of 'In Torment In Hell' anyone?, dus het is zowel live als op plaat elke keer weer afwachten welke Deicide-incarnatie je te horen krijgt.

De nieuwste toevoeging aan de omvangrijke Deicide back-catalogue (hun elfde full-length alweer) heet 'In The Minds Of Evil' en bevat 36 minuten aan op het eerste gehoor vertrouwde Deicide ingrediënten, met een kneiter van een sound. De goed gearticuleerde en verstaanbare lokroep van eenieders favoriete boze dwergbrulboei Satanist, bakken met over het fretboard flitsende solo's door Jack Owen, rap doorstampend drumwerk van Asheim, een ronkende en schuimende bas, een grooveje hier, een blastend versnellinkje daar: Deicide speelt als altijd onbetwiste US death metal, op toch vrij toegankelijk wijze. En het moet gezegd: het klinkt alsof de heren hard gewerkt hebben aan de plaat. Dat is meteen het grootste kritiekpunt: dit klinkt als werk, als een baan. Geen passie. Het spettert niet, het overtuigd geen moment, het klinkt zelfs saai, voorspelbaar en uitgekauwd.
Met titels als 'Trample The Cross', 'Godkill' en 'Kill The Light Of Christ' begint Deicide ook tekstueel enigszins aan het 'Manowar virus' te lijden: gooi wat veel gebruikte termen bij elkaar et voila, weer een liedje klaar. In het geval van Manowar is het een potje Feudal Word Feud met een winnende combinatie van Sword, King, Metal, Power, Blood, Ride, Brother, True en Crown; bij Deicide kunnen we Bible Bashing Bingo spelen met Cross, Kill, Christ, God, Thee/Thou/Thy, Hell, Crucifix, Dead/Death, Light en Satan en BINGO! U wint een omgekeerd kruis naar keuze of een cursus "spugen in het aspe
rsorium voor gevorderden"
.
Niet alleen muzikaal en textueel is het teruggrijpen op het (wat uitgekauwde) verleden, ook de zanglijnen lijken op 'In The Minds Of Evil' niet erg vol van verse inspiratie. Sterker nog, waar op een hoop (ouder) Deicide materiaal de kazige teksten nog werden gered door magistrale en catchy zanglijnen, is het nu huilen met de pet op: de teksten en zanglijnen van Benton zijn soms op het infantiele af en kiezen de makkelijkste optie door met regelmaat van de klok simpelweg met het ritme van de (overigens ook al niet erg boeiende) riffs mee te brullen, waardoor ik de bijna onbedwingbare neiging krijg om al swingend, disco moves makend en de vaste "Lalalala, lala-lala! Lalalala, lalalalaaaah!" zangpatronen meelallend door de kamer te walsen. Death metal die een grijns op m'n smoel tovert, dat is doorgaans een goed teken. In dit geval wordt de grijns echter begeleidt door een meewarig schudden van het hoofd.

Is het echt zo enorm slecht dan, het aanhoren niet waard? Nah, slecht? Dat is een groot woord. En het ligt allemaal best makkelijk in het gehoor: als je 'In The Minds Of Evil' als achtergrondmuzak aanzet en de lat niet te hoog legt, is je afwas in no time gedaan. Het is meer de album-na-album steeds pijnlijker wordende constatering dat Het Grote Deicide in de 25 jaar dat ze bestaan, meer middelmatige (tot inderdaad slechte) platen heeft uitgebracht, dan echt goede albums. De enige tracks die zich op 'In The Minds Of Evil' aan de misere der middelmaat onttrekken zijn wat mij betreft het korte 'Beyond Salvation' en het ietwat aan ouwe kraker 'Blame It On God' herinnerende 'Even The Gods Can Bleed'. De productie van 'In The Minds Of Evil' is overigens wel een héél stuk beter dan in die oude vergane gloriedagen...

In de woorden van Glen Benton (die steeds meer op Charles Manson begint te lijken, of ligt dat aan mij?): "Failure, claim to fame, abject the soul, ending your own dream, you closed that door! The end of time has come for you and him are done, dissension has begun the misery of one." The end has come? Wellicht. Ik geloof in elk geval niet meer in een (nieuwe) wederopstanding van Deicide.

<< vorige volgende >>