Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Transport League - Boogie From Hell

Transport League - Boogie From Hell

Label : Eigen beheer | Archiveer onder heavy / power metal

Release type: Full-length CD

Wim : Als ik de naam Transport League hoor, denk ik meteen terug aan Dynamo Open Air 1998, waar ik de band voor het eerst zag. Ik wist destijds dat de band werd aangevoerd door de man achter B-Thong, een band die een paar jaar eerder indruk maakte op Dynamo Open Air. Tony J.J. (Jelencovich) ging met Transport League net dat stapje verder (muzikaal gezien) dat hij met B-Thong niet meer leek te kunnen zetten. En dat lukte. Albums als ‘Stallion Showcase’ en ‘Superevil’ klonken vetter dan alles wat hij eerder met B-Thong had gedaan, hoewel de invloeden van Prong, Danzig en COC ook bij zijn nieuwe speeltje duidelijk te horen waren. Het was nu alweer even stil rondom de band maar zie daar, er ligt weer een nieuw album. ‘Boogie From Hell’ is een in eigen beheer opgenomen album waarop de de band op niet misteverstane wijze een statement maakt: wij doen nog steeds mee.

En dat doen ze! ‘Boogie From Hell’ is met afstand het beste van wat de band tot nu toe te bieden heeft (gehad). Het album klinkt veel voller, heavier dan voorheen en de (onweerstaanbare) groove ligt er deze keer wel erg dik bovenop. Tony J.J. schreeuwt nog steeds de longen uit zijn lijf (al weet hij ook melodie in zijn stem toe te voegen), de bass van Lars Häglund dreunt de hele CD lekker door, de gitaarsolo’s van Peter Hunyadi zijn vooral functioneel en zelden heb ik een drummer zo hard horen beuken als Mattias Starander op deze schijf. Tjonge, wat krijgen zijn vellen en zijn bekkens ervan langs. Zoals gezegd: het is de groove die heerst. Vanaf opener ‘Swing Satanic Swing’ neemt die groove je bij de kladden om je vervolgens niet meer los te laten. ‘Bitter Sand’ is ontzettend heftig, ‘Electric Wolf’ is een track dat de sfeer ademt van Danzig en ‘Fight Back’ doet sterk denken aan Prong ten tijde van ‘Cleansing’. De riff van ‘Hi-Octane Slave’ is misschien wel de vetste riff van het hele album en luister even hoe Starander hier zijn bekkens geselt. Mooi om te horen dat een band die zijn eigen stijl altijd trouw is gebleven na zoveel jaren met een album op de proppen kan komen dat het voorgaande werk overtreft. Twee kleine puntjes van kritiek (you know me): tekstueel heeft de band eigenlijk niet veel zinnigs te melden en ik vind het jammer dat de band nergens het gaspedaal nog wat verder indrukt. Ik weet zeker dat ze dat kunnen namelijk en de combinatie van groove met snelheid moet ook erg gaaf zijn. Misschien op een volgend album paar toevoegen? Nu gewoon verder genieten en bewegen (stilstaan is onmogelijk bij de muziek van Transport League) op deze fijne plaat.

<< vorige volgende >>