Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Marche Funèbre - Roots Of Grief

Marche Funèbre - Roots Of Grief

Label : Shiver Records | Archiveer onder doom metal

Release type: Full-length CD

Vera : Doom/death metal blijft een vrij elitair subgenre in metal, maar gelukkig hebben we in België toch ook enkele volhouders in het genre. Marche Funebre trok al onze aandacht met het in 2011 uitgebrachte ’To Drown’. Sindsdien gaf men acte de présence op festivals in België, Nederland en Duitsland en hield de vinger aan de pols van de internationale doom metal scene. Men heeft zich ook geregeld teruggetrokken in de Motormusic studio in thuisstad Mechelen om nieuw opborrelende inspiratie te kanaliseren in een tweede volledige schijf. ‘Roots Of Grief’ is een meer dan een uur durende pleidooi voor diepgaande smart en woede geworden, waarop de band de spreekwoordelijke stap voorwaarts zet.

‘Roots Of Grief’ is een monumentaal en best indrukwekkend werk geworden. Het album opent met twee op zichzelf staande composities van een aanzienlijke lengte. In het dertien minuten durende ‘These Fevered Days’ is er een puike interactie tussen lage vuige grunts en cleane zang. Zanger Arne Vandenhoeck put inspiratie uit de cleane zang bij Mourning Beloveth (even wanhopig) en zelfs bij de iconische Nemtheanga van Primordial in meer gejaagde fragmenten. Geslaagd is de samenzang (gitarist Peter Egberghs doet eveneens een verdienstelijke vocale duit in het zakje) en enige pittige versnellingen maken dat de doom mist niet onvoorwaardelijk verzandt in een walhalla van inertie. Laat me er meteen bij vermelden dat de sierlijke leads in meerdere songs één van de sterkste punten van Marche Funebre zijn. De a-capella lamentatie aan het begin van ‘As In Autumn’ beklijft. De kermende zang gaat zelfs nog dieper met rigoureuze grunts, waarbij een ruwe death metal climax voor een grandioos einde zorgt.

Dan treedt Marche Funebre een nieuw concept binnen, dat zich uitspreidt over vijf songs. Met aarzelende gitaarklanken wandelt men ‘L'Avenue Des Coeurs Passes’ binnen, een opus dat we live al mochten meemaken en uiteindelijk 1 van de sterkste momenten op ‘Roots Of Grief’. Waarom? Wel, het twaalf minuten durende epos neemt ons mee op een muzikale reis waarin verstilde momenten vloeiend overgaan in toorn en wellust, gesublimeerd door de immer aanwezige serpentine solo’s van de heren. Gesproken stukken en fluisterpassages in ‘Nothing To Declare’ scheppen enige geheimzinnigheid, een onvoorwaardelijk ingrediënt voor doom metal. Cleane zang in dat laatste nummer gaat niet altijd vlekkeloos, maar wanneer het titelnummer zich aankondigt als een strak amalgaam van death en black metal zijn we dit alweer vergeten. Na het korte interludium ‘Bleak’ vormt ‘Crown Of Hope’ dan ook de kroon op het werk met een metaalgevatte interpretatie van de klassieke dodenmars. Deze epiloog blijft lang rondwaren in cleane zangpartijen, om later toch open te bloeien met heavy riffs en met een passend ritueel van smart gevoed door enige hoop dit tweede werkstuk van Marche Funebre af te sluiten.

<< vorige volgende >>