Listen live to Radio Arrow Classic Rock
The Gabriel Construct  - Interior City

The Gabriel Construct - Interior City

Label : Eigen beheer | Archiveer onder different metal

Release type: Full-length CD

Martin : Metalcore, Djent, oftewel hoe verspillen wij indrukwekkende instrumentbeheersing aan ongeïnspireerde muziek. ‘Interior City’ wordt opgeleukt door bijdragen van leden van Darkest Hour en Periphery, en dat alleen al is reden genoeg om ongerust te worden. Gelukkig is The Gabriel Construct echter iets heel anders, iets veel progressievers, en als ik progressief zeg, bedoel ik ook echt progressief. Het gaat niets eens te ver om te zeggen dat ‘Interior City’ een compleet ander album is dan we hier bij Lords Of Metal gewend zijn.

In feite is The Gabriel Construct ontsprongen aan het brein van Gabriel Lucas Riccio, prijswinnend componist, zanger, pianist, afgestudeerd in Arts in Music. Riccio spreidt een breed scala aan invloeden, onder andere uit hedendaagse klassieke muziek, jazz, rock en extreme metal tentoon en weet dit alles samen te smelten in het buitengewoon ambitieuze ‘Interior City’, een 73 minuten durend conceptalbum, sorry, maar ik vermijd liever de term rock opera, hoewel het best wel past, over paranoia en escapisme. Het mag dus niet verbazingwekkend zijn dat we hier met een hoogst interessant schijfje van doen hebben, maar hier volgen wel een paar waarschuwingen voor de gemiddelde metalhead.

Waarschuwing 1: in tegenstelling tot de norm hier bij LoM is de gitaar zeer zeker niet het dominante instrument op dit album. Riccio’s voorkeursinstrument is de piano, en dat blijkt. Als de songs om heaviness vragen, en dat is zeker niet altijd het geval, behoren gitaren tot het spectrum, maar het grootste deel van de impact en drukkende sfeer van het album komt met name voort uit de drums en uit het uitstekende gebruik van dissonantie, wat ons brengt bij

Waarschuwing 2: niet iedereen hanteert de zelfde definitie van harmonie. Behalve de eerdergenoemde dissonantie maakt Riccio ook gebruik van zeer vervreemdende vocale harmonieën. Het moge duidelijk zijn dat de man kan zingen, al moet gezegd worden dat het redelijk ‘love it or hate it’ is. Qua timbre en bereik komt het vrij dicht in de buurt van een Kris Rygg (Ulver, Arcturus), Simen Hestnaes (Arcturus) en zelfs Serj Tankian (System Of A Down). Hoe indrukwekkend de vocalen ook mogen zijn op ‘Interior City’, hier schuilt wel het eerste grote punt van kritiek: als Riccio het te pakken heeft, heeft hij het ook goed te pakken, maar een groot deel van de zang heeft het net niet. Het lijkt erop alsof de man zich nog niet helemaal op zijn gemak voelt in een studio en niet altijd 100% weet te geven.

Een ander punt van kritiek betreft de productie die weliswaar goed te noemen is, maar wat karakter mist, hetgeen erg jammer is voor een dermate karakteristiek album. Als geheel beschouwd is ‘Interior City’ een ontzettend ambitieus album dat hier en daar net iets te ambitieus is; 73 minuten is natuurlijk niet niks. Desalniettemin levert The Gabriel Construct een imposant werkje af dat menig avontuurlijk muziekliefhebber zou mogen beluisteren.

<< vorige volgende >>