Graveworm - Engraved in Black

Graveworm - Engraved in Black

Label : Nuclear Blast | Archiveer onder

Release type: Full-length CD

Aernout : Zou het dan echt zo zijn? Ben ik een black metal liefhebber? Ik heb me nooit echt heel intensief in deze stroming verdiept, maar ook de tweede black metal plaat die ik voor Lords of Metal mag recenseren, gaat er, net al de eerste, zeer goed vanaf komen. Uiteraard worden ook hier weer (zijdelings) de nodige "clichés” uit het genre aangeboord, maar aangezien men die clichés blijkbaar interessant vindt (waarom anders zouden al die bands er keer na keer in vervallen) kun je ze dat toch niet al te zwaar aanrekenen.

Een overdonderend begin (delicate behandeling van de volumeknop vereist) trekt meteen de aandacht. Dit is black metal. 'Engraved in Black' van Graveworm laat er geen twijfel over bestaan, "Dreaming into Reality” is een toonbeeld van hoe black metal bedoeld is. Donker, snel, heftig en gevarieerd. "Legions Unleashed” en ”Renaissance in Blood” zijn voorzettingen van wat de band in dat eerste nummer (en op oudere platen' al heeft laten zien. Werkelijk niets op aan te merken, op die eerste drie nummers. Ze zijn krachtig en instrumentaal bijzonder goed te verteren. Het speelse gebruik van het keyboard zorgt, samen met de ruwe gitaar en zang, voor een onwerkelijke sfeer.

Maar wie had er nou gedacht een heus doedelzak-stuk op een black metal plaat aan te treffen? Nee, ik heb het niet over een intro of zoiets, maar een complete track waarop slechts geluiden te horen zijn die je in de Schotse hooglanden zou verwachten... Met "Thorns of Desolation” heeft Graveworm het echter gepresteerd. Ik moet met die titel in het achterhoofd gecombineerd met het doedelzakgeluid denken aan de distel, het symbool van Schotland, een land dat al veel ontberingen te verwerken heeft gehad. Halverwege worden de doedelzakken afgewisseld door een melancholisch fluitgeluid dat welhaast om genade smeekt. Als de laatste noten van dit instrument wegsterven, komen de doedelzakken terug voor hun laatste klaagzang. De drums op de achtergrond geven het geheel echter tegelijkertijd een strijdbaar karakter.

Na dit op zijn minst merkwaardig te noemen rustpunt keert Graveworm zonder al te veel omwegen weer terug naar hun geliefde black metal. Screams, Grunts, stuwende keyboardpartijen, hakkende gitaar-riffs en ondersteunende drums. "Abhorence” (inderdaad, helaas (en foutief) met enkele 'r' op mijn promo versie) is het toonbeeld van hoe een black metal nummer in elkaar moet zitten. IJskoude screams afgewisseld met diepe oer-grunts, tempowisselingen en een sfeer die zo duister is dat er een nieuwe tint zwart voor op de markt zou moeten komen om hem te omschrijven. Dat duistere karakter vindt zijn oorsprong uiteraard niet in dit vijfde nummer, maar ligt als een sluier over heel 'Engraved In Black' heen.

Deze CD is bovendien uitermate geschikt voor de liefhebbers van main-stream pop. Nou ja, main-stream pop in een wat steviger jasje, dan. Een donkerzwarte, lange leren black metal jas wel te verstaan. Hoezo dan? Nou, het zesde nummer op dit schijfje is "Losing my Religion”. Inderdaad, een onvervalste cover van de wereldhit van REM. Via de digipack komen we trouwens in aanraking met een cover van Pet Shop Boys hit "It's a Sin, want volgens de distributeur (en de band) mag "Losing My Religion” wegens problemen met de rechten niet op de gewone plaat komen te staan, en neemt u van mij aan: DAT IS EEN GEMIS!

Zonder het zevende en achtste nummer tekort te willen doen, ga ik door naar de afsluiter van de plaat, want ook het negende en laatste nummer, "Apparition Of Sorrow”, is weer een uitschieter. Instrumentaal en zeer ingetogen, is ook deze track er weer één om door een ringetje te halen, en doet de luisteraar langzaam uitgeleide uit de zwarte wereld die 'Engraved in Black' heet .

Melodische, sfeervolle black metal. Dat is wel het minimum aan termen dat je nodig hebt om een beschrijving van Graveworm te geven die eniszins recht doet aan de veelzijdigheid van de muziek. Lekker lang doorklinkende screams ("Beauty of Malice” is wat dat betreft echt een schitterend voorbeeld), toonzettende keyboardlijnen, zeer subtiel de algehele sfeer ondersteunende drums, zware maar catchy gitaarpartijen (die bijvoorbeeld aan het einde van "Dreaming into Reality” de spanning erin blijven houden), dat zijn de hoofd-ingrediënten...

Waar Graveworm vandaan komt, tenslotte? Italië! Hoe kan het ook anders... Toeval bestaat niet, want zoasl u zich wellicht herinnert liet ik mij in de vorige issue mij lovend uit over de afvaardiging van de hedendaagse Italiaanse Metal die ik tot op heden in mijn brievenbus trof... Wederom dank, eerwaarde baas Horst.

<< vorige volgende >>