As I Lay Dying - Frail Words Collapse

As I Lay Dying - Frail Words Collapse

Label : Metal Blade | Archiveer onder

Release type: Full-length CD

Frank D. : Dit is nu een cd waar ik graag bij wakker word! Alsof een stoot muzikaal levenselixer door mijn oren wordt toegediend schrik ik wakker uit mijn staat van 'half slaap' en sprint naar de stereo om het volume wat op te schroeven. Hoezo, denk aan de buren?!

'Frail Words Collapse' is alweer de derde cd van het Amerikaanse As I Lay Dying en is de opvolger van 'Beneath The Encasing Of Ashes' (2001) en de split-cd met American Tragedy (2002). Na de release van deze laatste cd tekenden de mannen een deal bij het bekende Metal Blade Records en doken ze de Big Fish studios in met Steve Russell, die eerder met o.a. POD werkte, aan de knoppen. Voor de productie tekende de band in de persoon van zanger Lambesis en gitarist White zelf. Het resultaat van de noeste arbeid mag er meer dan wezen.

Tim Lambesis ( zang), Jordan Mancino (drums), Evan White ( gitaar), Aaron Kennedy (bass) en Jasun Krebs (gitaar) weten twaalf stampende en stomende deathmetal tracks te produceren, die, mede door de melodieuze gitaarpartijen en moderne metalinvloeden, stuk voor stuk een eigen karakter hebben.

As I Lay Dying schiet met '94 Hours' overrompelend uit de startblokken. Een snoeihard gitaarloopje, Mancino die op zijn drums rost alsof hij de TGV moet inhalen en schreeuwende vijandige grunts van Lambesis maken duidelijk wat de komende 39 minuten door de kamer zal vliegen: zware metalen. Dit wordt nog eens onderstreept met het uitstekende 'Falling Upon Deaf Ears' (iets wat deze cd zeker niet doet). Met 'Forever' slaat de band een andere weg in, die weliswaar niet veel langzamer of minder heftig is, maar wel duidelijke moderne metalinvloeden vertoont door het gebruik van cleane, heldere zang naast de schreeuwende grunts van Lambesis. Het resultaat is een catchy nummer dat het zeker in het clubcircuit goed zal doen. Met 'Collision' pakt de band de draad van het begin weer op en scheurt weer vol goede moed verder.

Dan dient de wellicht meest opvallende track van de cd zich aan; 'Behind Me Lies Another Fallen Soldier'. Met een schitterend en rustig gitaarintro openen Krebs en White het nummer dat daarna explodeert in een logge, krachtige aanklacht, die ondanks het betere gruntwerk van Lambesis, ballad-achtige trekjes vertoond. Na dit hoogtepunt maken de mannen weer snelheid met 'Undefined', waarbij mijn nieuwsgierigheid naar een live-optreden alleen maar wordt gevoed. Het is bijna niet voor te stellen dat Mancino de drumpartijen in dit tempo daadwerkelijk live kan volhouden. In 'A Thousand Steps' gooit hij er zelfs schepje bovenop en ook Kennedy etaleert dat hij een uitstekend bassist is.

De vaart wordt er nog even uitgehaald met het tegenvallende tiende nummer, toepasselijk 'Song 10' genoemd. Deze softe gitaartrack (met een mompelde Lambesis op de achtergrond) past niet in het geheel. Maar goed, als de mannen daarna met 'The Pain Of Separation' en de afsluiter 'Elegy' het karwei in stijl afmaken (lees: hard, trashy en snel) is deze misstap snel vergeven. Wat blijft is een gang naar de cd-speler om nog maar eens op play te drukken, want voor een lekkere portie zware metalen is het nooit te vroeg.

<< vorige volgende >>