Epica - The Phantom Agony

Epica - The Phantom Agony

Label : Transmission Records | Archiveer onder

Release type: Full-length CD

Michiel B. : Nadat we vorige maand al middels een interview en luistersessie kennis konden maken met nieuwste Nederlandse aanwinst op gothic metalgebied is het dan nu tijd voor waar het echt om gaat: het debuutalbum "The Phantom Agony van Epica, de band rondom voormalig After Forever corifee Mark Jansen, ziet het levenslicht. Alle narigheid rondom Mark's noodgedwongen vertrek uit After Forever mag inmiddels wel bekend zijn. Over en weer zijn de nodige verwijten geplaatst maar waar het uiteindelijk om gaat is en blijft natuurlijk de muziek.

En om maar meteen met de deur in huis te vallen: die muziek staat als een huis! Met "The Phantom Agony wordt de lijn doorgetrokken waar After Forever's "Decipher ophield. Er wordt geopend met de onheilspellende intro "Adyta die als ondertitel "The Neverending Embrace" heeft meegekregen waarmee al meteen wordt aangegeven dat de "The Embrace That Smothers-cyclus van de eerste 2 After Forever platen wordt voortgezet. Wederom zingt een koor Latijnse gezangen en aan het einde wordt de piano-intro van "Sensorium, nummer 2 op de CD al ingezet. Hier doet (mezzo-)sopraanzangeres Simone Simons haar intrede. Haar engelachtige vocalen passen perfect in de vooral orkestrale begeleiding. Hierdoor worden de gitaren wat meer naar de achtergrond gestuurd en later in dit nummer komen ook de grunts en het koor weer aan bod. Hierna belanden we aan bij "Cry For The Moon ("The Embrace that Smothers - Part IV") dat ook al op de demo terug te vinden was. Het intro hiervan doet wat denken aan de "Bolero van Ravel en verderop in het nummer is zowaar de eerste echt harde passage van het album terug te vinden met heerlijke Iced Earth-achtige gitaarriffs. Hierna is het de beurt aan de ballad van het album, "Feint. Bijzonder opvallend hoe rustig en ontspannen dit nummer klinkt terwijl de achterliggende boodschap (dit nummer is geschreven naar aanleiding van de moord op Pim Fortuyn - MB) toch niet bepaald lichte kost is.

We gaan verder met het tevens van de demo afkomstige "Illusive Consensus. Hier is de demo-versie zo goed als in tact gelaten. Vervolgens is het de beurt aan mijn persoonlijke favoriet "Faade of Reality ("The Embrace that Smothers - Part V"). Buiten dat dit nummer het hardste nummer op het hele album is, is het tevens het meest veelzijdige. Vooral de speech van Tony Blair en de fluisterstukken van de 'zelfmoordenaars' ("It doesn't matter where we die... It doesn't matter that you cry.... We will take you with us...) geven dit nummer veel impact. Hierna worden in "Run for a Fall door Mark al zijn frustraties aangaande zijn split met After Forever van zich afgeschreven. Het is jammer dat ik hier niet de volledige CD heb liggen (ik kreeg 1 dag na de deadline een gebrand cd'tje in handen gedrukt door 1 van de bandleden - waarvoor dank - om alsnog een review te kunnen schrijven voor ons juni nummer) want ik zou hier graag de tekst weleens van willen lezen (net als van de andere nummers overigens). Middels het Arabisch aandoende "Seif Al Din ("The Embrace that Smothers - Part VI") en het film-achtige titelnummer komt er een einde aan een van de beste debuutplaten van de afgelopen jaren.

Ik ben behoorlijk onder de indruk alhoewel ik toch nog wel wat kanttekeningen wil maken bij dit album (Michiel B. zou Michiel B. niet zijn als hij niks te klagen zou hebben natuurlijk). Daar waar de toetsen- en orkestpartijen werkelijk uit de kunst en tot in de puntjes verzorgd zijn, vind ik toch dat het gitaarwerk het wat laat afweten. Ten eerste komt dat deels doordat deze partijen wat verder in de mix zitten maar, zeker in verhouding tot de toetsen- en orkestpartijen, ook qua melodie en thema's zij zich naar mijn smaak iets teveel tot power-chord riffs beperken. Bij dit album is duidelijk het keyboard gebruikt als belangrijkste compositie instrument. Verder is de prestatie van het pas 18-jarige cover model Simone zeer goed te noemen alhoewel ik ervan overtuigd ben dat ze nog lang niet aan haar top zit. Haar stem is mooi maar weet me helaas nog geen kippevel te bezorgen doordat er naar mijn smaak nog iets te weinig 'body' in zit. Maar ach. Epica is nu nog een klein stekje wat zeer zeker de potentie heeft uit te groeien tot een hele mooie bloem.

De bal ligt nu overduidelijk weer bij After Forever. Ik hoop niet dat deze band het 'Tristania-effect' zal ondergaan waar na het breken met inspirator Morton Velend men middels "World Of Glass maar een middelmatig album wist uit te brengen daar waar Morton's Sirenia met "At Sixes And Sevens mijn hart wist te stelen. Daarbij denk ik dat "The Phantom Agony ook zeer goed te behapstukken valt voor mensen die normaliter metal verafschuwen en klassieke muziek prefereren.

De weg ligt open voor Epica en aangezien men nu sinds kort in de MOJO-stal heeft plaatsgenomen, zal het wel goedkomen met de optredens om dit prachtige debuut live te gaan promoten. Verder spreek ik de hoop uit dat men in al het enthousiame gewoon rustig alle tijd blijft nemen om een vervolgalbum te schrijven. Nu "The Phantom Agony in eerste instantie nog vooal een geesteskindje van Mark lijkt te zijn, ben ik bijzonder benieuwd naar de inbreng van de overige bandleden in de toekomst...

<< vorige volgende >>