Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Atrocity - Okkult

Atrocity - Okkult

Label : Napalm Records | Archiveer onder gothic metal

Release type: Full-length CD

Vera : Driewerf hoera! Atrocity heeft eindelijk nog eens een heavy album gemaakt, in plaats van zich te verliezen in sinistere jaren tachtig deuntjes ('Werk 80 II') of etnische escapades ('After The Storm'). Liefhebbers van de albums 'Blut' en 'Atlantis' destijds, gaan op 'Okkult' ruim aan hun trekken komen en daar zijn we meer dan verheugd om! Daarbij vergeet de band allerminst om andere elementen toe te voegen, zoals het Lingua Mortis Orkest onder leiding van Viktor Smolski (Rage), de operazang van Liv Kristine en experimentele geluiden. Denk dus meer aan de gothic/death/black van bands als Moonspell en Cradle Of Filth dan aan rigoureuze, simpelweg brutale death metal bands.

'Okkult' is een indrukwekkend album. Het heeft een overvloed aan bombast en complexe gelaagdheid, maar daarnaast behoudt het, althans in sommige songs, een aanstekelijke toegankelijkheid. Dat komt mede door de diversiteit der songs. We ontdekten trouwens dat Atrocity nu, naast bandleider Alexander Krull en gitarist Thorsten Bauer voor 3/5 uit Nederlanders bestaat. Het occulte thema is vertegenwoordigd in alle songs mits een keur aan gevarieerde onderwerpen en dit maakt de muziek dreigend en duister.

'Pandaemonium' (er komt een clip) stelt met zijn filmische intro al meteen het orkest voorop, maar dan gulpt Alexander zijn meest brutale putdeathgrunt over ons heen en barst de bom tot extreme metal. Snel en opzwepend walst het nummer doorheen allerlei overgangen, met een occulte sfeer en imposante koorzang. De veelgelaagdheid is overweldigend. De aanpak van het, even snelle en wilde, 'Death By Metal' is een pak meer rechttoe rechtaan en dit wordt vast de nieuwe meebrulhymne tijdens concerten. 'March Of The Undying' heeft terug een symfonisch begin, maar wordt even hectisch met opruiende zang, de titel wordt gescandeerd met het koor en de theatrale aanpak doet wat aan Cradle Of Filth denken. Men neemt ons naar een vervloekt kasteel in Schotland met 'Haunted By Demons'. Hier neigt men naar klassieke heavy metal met ruwe, verstaanbare zang, een duister gesproken stuk en snel gitaarwerk. De dynamische riffs en het raggende ritme van 'Murder Blood Assassination' worden even onderbroken door een atmosferische passage en men eindigt met piano. Duistere gezangen weerklinken in 'Necromancy Divine' over de necrofiel Erictho die ook zijn invloed had op het artwork van Katie Halliday. Met strakke ritmes en een voortvarendheid om U tegen te zeggen ontplooit deze song zich met een Moonspell-achtige brutaliteit. De vrouwenstemmen tijdens de verstilde passage lijken wel de schikgodinnen die op ons neerkijken met verdorven wraaklust, gevolgd door scheurend gitaarwerk en galmende koren. Dan komen we op Duitstalig gebied met het naar Rammstein lonkende 'Satans Braut'. Een clubhit hoort er onvermijdelijk bij. De brutale kracht van het stampende, snelle 'Massaya (Boca Del Inferno)' opent de deuren van de hel met een fikse trap, om dan bij twee meer epische songs te komen die mijn favorieten geworden zijn. 'When Empires Fall To Dust' is episch en eerder slepend, wordt opgesmukt met onweerstaanbare melodietjes en vormt met koorzang en melodieuze gitaarsolo een track die meteen goed in het gehoor ligt. Ook ons verblijf op het eeuwige ijs tijdens 'Beyond Perpetual Ice' behoort tot onze favoriete momenten. Het acht minuten durende 'La Voisine' is een knappe afsluiter over een gevreesde heks en gifmengster uit de zeventiende eeuw in Parijs. Na een zwaar symfonische begin komt dit energiek rockend op gang. Het wordt erg ruw gezongen met echo der koren en beklijft door een catchy refrein en sinister orgel, plus spetterende gitaarsolo. Super! In jaren hebben we Atrocity niet meer zo goed bezig gehoord. En dat doet deugd!

<< vorige volgende >>