Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Resonance Room - Untouchable Failure

Resonance Room - Untouchable Failure

Label : My Kingdom Music | Archiveer onder prog / sympho metal

Release type: Full-length CD

Vera : Ik beëindigde mijn bespreking van het Resonance Room debuutalbum 'Unspoken' in 2009 met de woorden: “Dit is zulk een veelbelovend debuut dat ik verwacht dat het tweede album nog tien punten meer gaat krijgen.” Tien punten meer is wat overdreven, maar de band is in volle ontwikkeling en heeft zich op bepaalde vlakken, zoals zang en productie, weten te verbeteren. Sinds het prille begin was het doel van deze band uit Italië (Sicilië) om dark gothic metal met progressieve invloeden te creëren en daar zijn ze op dit tweede album 'Untouchable Failure' weer met vlag en wimpel in geslaagd. Nog steeds gelden invloeden van Katatonia, Pain Of Salvation, Riverside, Anathema en Porcupine Tree, maar ook vlotte gothic songs met donkere stem gezongen passeren de revue.

De zang van Alessandro Consoli is erop vooruit gegaan. Hij klinkt nooit meer druilerig en ook zijn uitspraak verleidt me minder tot opmerkingen. Muzikaal stond de band altijd al sterk en daar kunnen we op 'Untouchable Failure' weer volop van genieten. Neem nu het eerste nummer 'The Great Insomnia'. Daarin gebeurt al heel wat. Het weidse, gruizige gitaargeluid hebben ze van Katatonia, maar dan houdt men zich in voor de hartelijke zang met huilende leads. Een gejaagd gesproken intermezzo zwelt aan tot hakkende heftigheid met gierende klanken. En plots… ingetogen piano en bijna fluisterend. Alles is van wanhoop en weemoed doordrenkt. Erg mooi, net als 'Cages Of Dust' dat eveneens werkt met contrasten tussen strakke gitaren en een verstild pianofragment. Geregelde uitbarstingen doorklieven die kalmte. Zo weet Resonance Room een aantal sterke composities aan ons te presenteren. Er is ook de gotische afdeling en daarin scoren 'New Life', het wispelturige 'Naivety And Oblivion' en 'Outside The Maze' als charmant drieluik. Het ballademoment wordt geïllustreerd door 'A Picture'. Prachtig gezongen met amper instrumenten, al gaat men naar het einde toe in crescendo naar een gevoelige gitaarsolo. Nog even gaat het er wild aan toe in 'Unending Loss' en dan rondt men mooi af met het kalme 'Prometheus' en het met een gesproken sampler getooide 'Faded' dat tokkelende gitaren laat overgaan in een krachtige uitbarsting en tevens een gitaarsolo van gastmuzikant Antonio Condorelli bevat. De kern van vier muzikanten kreeg trouwens heel wat hulp van toetsenist Marco Garro. Men effent met dit heel verdienstelijke album de weg naar internationale erkenning. Althans dat hopen we van harte.

<< vorige volgende >>