Hortus Animae - Waltzing Mephisto

Hortus Animae - Waltzing Mephisto

Label : Eyes Of Sound | Archiveer onder

Release type: Full-length CD

Aernout : Dat je voor een goede plaat absoluut niet aan een bepaald land vast hoeft te zitten dat heeft het werken bij Lords of Metal me al een tijd geleden duidelijk gemaakt. Toch slaagt bermeister Horst er steeds weer in om me een bewijs van die proefondervindelijk ontdekte wijsheid te leveren. De eer is ditmaal aan Hortus Animae, dat uit Itali afkomstig is en door een Grieks label onder de vleugels genomen is. Volgt u het nog? Ik kijk bij een nieuwe CD altijd even naar de line-up, je weet immers nooit welke verrassingen je te wachten staan. Dit maal was er plek voor zo'n verrassing. De drummer van Hortus Animae is niemand minder dan GroM (Ancient, Doomsword) en toen Opeths Mikael kerfeldt de demo-tape te horen kreeg was zijn reactie It's quality black metal!. Dat stemt de Opeth-waarderende-mens vrolijk. Luisteren naar deze plaat is absoluut geen reden voor een voortijdig einde aan dat gevoel.

Hortus Animae (Latijn voor De Tuin van je Ziel) bestaat sinds 1997 en mixt op een duistere maar bijzonder aangename manier black metal met gothic invloeden en hier en daar zelfs een vleugje klassieke metal en doom. U heeft wellicht gelezen hoe zeer ik vorige maand te spreken was over 'Reginae Mysterium' van Orkrist, welnu, deze plaat deed me daar bij een eerste luisterbeurt een beetje aan denken. Let wel, dat is een compliment van het zuiverste water! De dreiging van de zanger (screamer), Martyr Lucifer, is wellicht een aanwijsbare oorzaak daarvan, net als de fijne arrangementen, afwisseling in de plaat en het gebruik van de fluit. Toch is 'Waltzing Mephisto' (erg leuke titel overigens) absoluut veel meer een black metal plaat dan het meer gothic-georinteerde album van Orkrist. De snelle double bass die al in het eerste nummer "Enter nadrukkelijk aanwezig bewijst dat. Raar is het trouwens wel dat de band ervoor gekozen heeft de intro van het eerste nummer als aparte track op de plaat te schrijven. Een (onbetiteld) nummer van welgeteld 7 seconden, met slechts een van links naar rechts (en weer terug) rollende electronisch belletje als inhoud. Gewoon opnemen in het daadwerkelijke eerste nummer, jongens! Genoeg gezever, zoals onze zuiderburen het zouden zeggen, nu eindelijk aandacht voor de muziek:

In het kort komt het ongeveer hier op neer: Bijzonder de moeite waard! Een verrijking van je platencollectie! Een van de leukste nieuwe black metal platen die ik de laatste tijd gehoord heb! Als nu nog niet duidelijk is dat de score voor deze plaat de 80, misschien zelfs de 90 gaat overstijgen, dan snap ik het ook niet meer. Rest mij nog om in het onderstaande even uitleggen waarom.

Om te beginnen wordt 'Waltzing Mephisto' gekenmerkt door een grote diversiteit aan instrumenten, aan stemmen, aan sferen, aan melodin en, gelukkig, aan speeltempo's. De rustpunten die geboden worden zijn nu en dan hard nodig. Kijken we naar het eerste nummer, "Enter, dan is dat meteen een uitermate geschikt voorbeeld. Na anderhalve minuut wordt de plank vol ingetrapt, en raggen de mannen de hakkende ritmes op de luisteraar af, zo'n dertig seconden later wordt er even gas terug genomen, en nog eens dertien seconden later wordt het nummer zo langzaam dat het bijna doom-achtig is. De jankende gitaar in de achtergrond blijft echter voor de spanning zorgen, en als er dan een grunt doorbreekt, wordt het onheilspellende karakter van de plaat nog maar eens benadrukt.

Wat mij ook wel aanspreekt is dat ze voor de nummers 3 & 4 samen n titel hebben bedacht, namelijk "A Lifetime Obscurity. Het bestaat, net als het eerste en tweede nummer, uit een intro en de rest van de song. Je zou het enigszins kunnen vergelijken met Dark Tranquillity's meesterlijke "Mine is the grandeur... & ...of Melancholy Burning die in feite ook samen n nummer vormen. Kijken we naar Hortus Animae, is het geheel een kleine dertien minuten lang en laat ik nou net fan zijn van lange nummers... (ik noem Opeth, Pink Floyd, Anathema (en andere doom)). Welnu, ook dit nummer kan zich weer meten met de concurentie. Terwijl ik het nummer over me heen liet komen, was daar plots een melodie die me aan de kermis deed denken en wat later een fluit die een flink deuntje meespeelde. Slechts luttele tellen later zit ik echter alweer heftig ja-knikkend in mijn zeer comfortabele lederen feauteuil. Ik controleer of dit echt nog steeds hetzelfde nummer is. Bangen, dromen, allemaal in n enkel nummer. Hoe kun je dan anders dan positief gecharmeerd zijn?

"Souls of the Cold Wind, het zesde nummer, opent op een bijna klassieke heavy metal manier. Na drie minuten is er echter een schitterend melodisch stuk van een aantal minuten, om je weer even de gelegenheid te geven op adem te komen na de energiezuigende double bass van daarvoor. Nog 2,5 minuten later gaat dit technisch hoogstaande stukje muziek over in een langzaam en zwaar stuk, waarin klokgeluiden een drukkende sfeer oproepen. Ook in dit nummer verlopen de overgangen soepel en lang niet altijd voorspelbaar, wat mijns inziens een enorm pluspunt is voor elke crerende artiest. De screams aan met name het begin geven mij het idee dat dit nummer ook live geweldig moet zijn voor het publiek.

De schoonheid van het geheel (dat in zijn totaliteit uitermate goed in elkaar zit) komt ook in de intrumentale afsluiter (die een zweverig jaren '70 gevoel in zich herbergt) bijzonder fraai uit de verf. Een waardig einde van een bijzondere plaat. Om tenslotte de algehele sfeer van de plaat te kenschetsen hoef ik me niet in te spannen. Het is een black metal plaat met gothic (en zelfs wat doom-) invloeden. Dat die sfeer duister is, zal dus duidelijk zijn. Natuurgeluiden als regen en onweer dragen verder bij aan het onheilspellende karakter van de plaat. Het artwork is van een zeer hoog niveau en ik kan niet anders zeggen dan dat dit een plaat is die ik de komende tijd nog veel zal draaien.

Misschien toch nog een klein wetenswaardigheidje voor ik echt afsluit? Volgens mij gaat Hortus Animae ook meteen de boeken in als de eerste black metal band die (ja u hoort het goed) Mike Oldfield's "Tubular Bells gecovered heeft en bovendien heeft gentegreerd in "Freezing Moon, notabene een Mayhem cover... Hoezo een band met ballen?

<< vorige volgende >>