My Soliloquy - The Interpreter

My Soliloquy - The Interpreter

Label : Sensory | Archiveer onder prog / sympho metal

Release type: Full-length CD

Vera : In 2007 werd multi-instrumentalist Pete Morten aangeworven bij Threshold als live gitarist om te toeren voor het album 'Dead Reckoning'. Het zou tot 2012 duren eer de man volledig ingelijfd werd bij de bekende Britse progressieve rock formatie om mee te werken aan hun tot nog toe laatste werkstuk 'March Of Progress'. Verder was hij ook nog een poosje zanger bij de power metal band Power Quest. Tot nu toe was het echter weinig gekend dat hij een eigen project heeft onder de naam My Soliloquy sinds 2002. Nu hij enige bekendheid geniet is het de geschikte moment om het debuutalbum 'The Interpreter' uit te brengen. Hij heeft alle instrumenten en zang verzorgd op dit album, alleen de drums liet hij over aan Damon Roots.

De zangstem van Morten vraagt enige gewenning. Tijdens opener 'Ascension Pending' klinkt hij smeuïg, maar zijn toneelfrasering is soms vreemd, al is het, net zoals 'Flash Point' vinnige prog metal met gitaarsolo's en begeleidende keyboards. Het begin van 'Corrosive De-Emphasis' is even schrikken: een discoritme weerklinkt, maar deze opzwepende ritmes sterven al vlug uit in normale prog. Gelukkig. Na drie minuten lijkt het wel een ander nummer, want dan wordt het nog veel trager met beschouwende zang. Die zang krijgt later trouwens weer een pompeus glazuurlaagje. En dan komen we bij het punt van kritiek van dit debuut: het is nogal onsamenhangend. Al zou 'Fractured' wel een goede Queensrÿche track zijn, want het dient gezegd dat de zang soms erg Geoff Tate achtig is. De wispelturige muziek wordt verfraaid met meerdere gitaarsolo's. Er zijn best goede momenten te vinden, zoals de mooie, gevoelige gitaarsolo tijdens 'Dream In Extremis', maar die is er dan weer plots zonder degelijk vloeiende overgang. Als besluit is er de ballade 'Star', nogal tranerig gezongen en met een ergerlijk vocoder echo op de stem soms voor een synthetisch effect. Dit album bevat goede momenten in de stijl van Threshold, Symphony X en Queensrÿche, maar is toch geen album waar ik de superlatieven voor van stal haal. De band gaat ook toeren waarbij tevens gitarist Mike Gilpin, toetsenist Andy Berry en bassist Chris Sharp van de partij zullen zijn.

<< vorige volgende >>