Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Jack Starr’s Guardian Of The Flame - Under A Savage Sky

Jack Starr’s Guardian Of The Flame - Under A Savage Sky

Label : Cult Metal Classics | Archiveer onder

Release type: Full-length CD

Horst : Een jaar geleden kon je in LoM een interview lezen met Jack Starr. Deze voormalig Virgin Steele gitarist reageerde daarin op uitlatingen van Virgin Steele frontman David DeFeis, gedaan in een interview wat je ook in LoM kon lezen (zie de archieven voor alle sappige details). Tegelijkertijd maakte Jack ook bekend dat hij bezig was met een nieuw project dan wel band: Guardians Of The Flame. En van deze band verscheen recentelijk de CD 'Under A Savage Sky'.

Nu vroeg collega Ferdi tijdens het interview aan Jack hoe dit avontuur muzikaal gesproken zou gaan klinken. Jack's antwoord was dat hij Metallica's 'Black Album' en het werk van Black Sabbath helemaal geweldig vond, en dat de muziek van Guardians Of The Flame een soort mix zou worden van deze twee invloeden. Maar als meneer nou gewoon gezegd had hij gewoon lekkere ouderwetse Amerikaanse Heavy Metal zou gaan maken die in de eerste helft van de jaren 80 zo vaak gespeeld werd had hij er ook geweest. 'Under A Savage Sky' is namelijk niets meer, en niets minder dan dat. Vind ik dat erg? Nee hoor, zolang de uitvoering in orde is zal het mij worst wezen dat ik elke truc al een keer gehoord heb.

Nou kent Jack dit genre natuurlijk als geen ander, ik zou haast durven beweren dat meneer hoogstpersoonlijk verantwoordelijk is geweest voor een stukje ontwikkeling binnen deze stijl. Daarbij heeft hij een aantal heren om zich heen verzameld die ook zeker wel sjoege hebben van ouwe Metal. Op drums vinden we namelijk Joe Hasselvander (Pentagram, Raven), en bassist Ned Meloni werkte al eerder samen met Jack in Burning Star en deed het één en ander met Joe Lynn Turner (ex-Rainbow). Om het 'ouwe jongens krentenbrood' gehalte nog wat verder op te krikken zijn er ook nog wat gasten uitgenodigd om ook het één en ander aan kunstjes te vertonen: Paul Chapman van UFO en Raven's Mark Gallagher. Mijn grootste verassing was echter de zang. Nietsvermoedend had ik het plaatje opgezet, de bio gewoontegetrouw negerend (dat leid alleen maar af), toen ik ineens met een sneltreinvaart terug was in 1984.

Elf februari 1984 om precies te zijn, in de IJsselhal te Zwolle, alwaar de Aardschokdag werd gehouden. De bus was te laat, de bestelde kaarten niet geregeld, en na een hoop geouwehoer toch halverwege de eerste band naar binnen kunnen komen. En dat was het Nederlandse Horizon, één van de weinige Hollandse bands uit die tijd met een uitstekende zanger, de Israëliër Shmoulik Avigal. Voor zover ik me nog kan herinneren zong Shmoulik die dag de pannen van het dak, en velen dachten dat Horizon het nog ver zou schoppen. Wel, ik geloof dat het bij één LP'tje gebleven is, waarna Shmoulik wederom een band verliet (bij Picture hield hij het ook één album vol) om ergens anders zijn heil te zoeken. Dat werd dus Amerika, alwaar hij wat met The Rods zou gaan doen. Ik heb niet het echt het idee dat dat nou allemaal zo succesvol is geweest, want in de afgelopen jaren heb ik maar bitter weinig vernomen van zowel band als zanger. En nu duikt hij ineens weer op. Met een stem die nauwelijks veranderd is…

Goed, allemaal volk dat garant kan staan voor een lekker potje ouderwetse Heavy Metal. En dat doen ze dan ook. Na het bijzonder obligate intro - 'Oh Fortuna' van Carl Orff, bekend als intro bij Ozzy concerten - knalt 'The Flame That Never Dies' uit je speakers, zo'n typische mid-tempo headbanger die je onmiddellijk doet denken aan de oude Virgin Steel met Picture zang. Traditionele opbouw, veel ruimte voor gitaarsolo's en sterke riffs, de blauwdruk voor een lekker metal nummer. 'Conspiratos Sanctos' doet het iets rustiger aan, met wat meer ruimte voor oosterse melodielijnen (zoals Rainbow dat al deed in 'Gates Of Babylon'). 'Cry For Dawn' is weer zo een typische Heavy Metal rampestamper (double-bass all the way, hoezee!) met een lekker lang durende gitaarsolo, die je heden ten dag niet al te vaak meer hoort helaas. In een tijd dat teveel bands alleen maar als een waanzinnige aan het riffen zijn is dit echt een verademing. Vervolgens krijgen het instrumentaaltje 'Anthem For The Nations', met wat invloeden vanuit de klassieke hoek.

De volgende zeven minuten zijn voor 'Sharon Of The Woods', een nummer helaas net zo matig als de titel al doet vermoeden. Gewoon een zeiknummer wat maar niet lekker wilt lopen, en waarvan je het gevoel hebt dat de zanger en gitarist allebei met een ander nummer bezig zijn. 'Under A Savage Sky' maakt gelukkig weer een hoop goed: mid-tempo Heavy Metal, ondersteunt door een vette double-bass, catchy gitaarlicks en een mooi melodieus refrein. Ruim acht minuten klokt 'I Stand Alone', een nummer met wat tempowisselingen en veel ruimte voor Jack's fratsen op de gitaar. 'Personal Demons Dethroned' vervolgt het bal, en deed mij ernstig denken - ook qua sfeer - aan de metal die Iron Maiden maakte ten tijde van 'Piece Of Mind'. 'Masters Of Fate' - wederom een acht-minuter - beweegt zich voornamelijk voort in wat lagere tempo's, maar wordt nergens saai of vervelend. De compositie zit namelijk vol goed gevonden melodielijnen en catchy refreinen, die uitnodigen tot schaamteloos meebrullen. 'Return From The Ashes' sluit de plaat af, maar echt kapot ben ik er niet van. Jack staat hier onder begeleiding van drums en bas gewoon een potje te soleren, maar dit klinkt gewoon allemaal even te cliché, en voegt verder niets toe aan de plaat.

Wel, ondertussen zal je al wel een redelijk idee van deze plaat gekregen hebben. Het is old school heavy metal, alles wat de heren brengen is al een keer gedaan, en als je graag vernieuwende muziek hoort kan je deze schijf rustig laten liggen. Fans van het genoemde genre zou ik echter aanraden om eens te gaan luisteren, al was het alleen al om Shmoulik eens een keer andere nummers dan 'Rock n' Roll Mind' of 'Message From Hell' te horen zingen…

<< vorige volgende >>