Chimaira - The Impossibility Of Reason

Chimaira - The Impossibility Of Reason

Label : Roadrunner Records | Archiveer onder

Release type: Full-length CD

Jordy : 'New Wave Of American Heavy Metal'. Er zijn heel wat ballen voor nodig om deze naam aan je muziek te geven. Blijkbaar hebben de mannen van Chimaira hele grote ballen, want zonder blikken of blozen durven zijn zichzelf deze naam toe te bedelen. De oudegedienden onder jullie weten absoluut waar ik het over heb. In de jaren '80 werd er namelijk een metalen revolutie ontketend in Engeland, onder andere door het iedereen bekende Iron Maiden en in mindere mate bijvoorbeeld Venom, die tot het legendarische 'New Wave Of Britisch Heavy Metal' werd gedoopt. In navolging van deze bands is Chimaira ervan overtuigd een zelfde cultuurschok teweeg te kunnen brengen aan de andere kant van de oceaan. Een erg zelfverzekerde instelling gezien het debiel hoge aantal bands dat Amerika momenteel kent. Deze bands lijken veel op elkaar en bovendien is zo'n beetje overal al mee geƫxperimenteerd waardoor een vernieuwende band haast een unicum is. Zou Chimaira dan echt zo vernieuwend zijn?

Eerst zal ik Chimaira even introduceren: Het is een zeskoppige band die in 1999 met 'The Present Darkness' debuteerde en meteen fikse fanschare opbouwde. Twee jaar later volgde het eerste album onder Roadrunner Records, 'Pass Out Of Existence' en inmiddels ligt alweer album nummer drie in de schappen. Daarnaast heeft de band er flink op los getoerd, onder andere met Slayer, Fear Factory, Machine Head en Danzig. Wat misschien nog wel meer indruk maakt is dat niemand minder dan Kerry King (Slayer) de grootste fan van de band is. Dat is natuurlijk zonder twijfel opmerkelijk, zeker gezien het feit dat King schijt op alles wat tot de categorie 'nu metal' wordt gerekend.

Dat klinkt allemaal natuurlijk erg interessant, maar uiteindelijk draait alles toch om de muziek en niet om de feiten. En die muziek klinkt erg top! 'The Impossibility Of Reason' barst van de energie, agressie en opgekropte woede die er in een tijdsbestek van nog geen uur compleet wordt uitgeramd. Na het horen van opener 'Cleansation' is het meteen al duidelijk dat Chimaira geen zin heeft om je te laten rusten en dat gebeurd dus ook niet. 'Cleansation' is meteen al een snoeiharde knal voor je bek en de rest van het album is een grote ophoping van frustraties die er keihard worden uitgebeukt. Het meest destructieve nummer is nog wel 'Pure Hatred', een track waarvan de titel eigenlijk al genoeg zegt.

Maar kunnen we Chimaira de 'New Wave Of American Heavy Metal' noemen? Wat mij betreft niet. De band is dan wel enorm explosief en is een ideale mix tussen nu-metal, thrash metal en crossover, maar zelfs dat is al eerder gedaan (denk bijvoorbeeld aan de in Duitsland gevestigde band Greed, waarvan vorige maand een recensie viel te lezen). Geen moderne Amerikaanse versie van die Engelse grootheden dus, maar wel beregoed en retestrak.

Ten tijde dat deze recensie verschijnt op Lords of Metal heb ik net een interview en een concert van deze heren achter de rug en ik verwacht er veel van. Een beetje Slipknot, een beetje Slayer en ook nog een beetje Spineshank. Dat is Chimairaā€¦ and I like it!

<< vorige volgende >>