Agent Steel - Order Of The Illuminati

Agent Steel - Order Of The Illuminati

Label : Scarlet Records | Archiveer onder

Release type: Full-length CD

Horst : 'Master Of Puppets' van Metallica. 'Metal Church' van Metal Church. 'Reign In Blood' van Slayer. 'Forged In Fire' van Anvil. 'Black Metal' van Venom. 'The Legacy' van Testament. 'Skeptics Apocalypse' van Agent Steel. Al deze platen hebben iets gemeen. Dit waren de absolute meesterwerken van deze bands, en ondanks al het andere werk dat deze verschillende combo's daarvoor of daarna op de mensheid hebben losgelaten was er nooit een album wat aan hun eigen magnum opus kon tippen. En dat is helemaal niet erg uiteraard, want doorgaans maak je als muzikant slechts één meesterwerk per carrière. Maar als fan zijnde (en ik ben er één) hoop je toch dat er een mooie dag komt waarop een favoriet bandje van je zichzelf nog één keer weet te overtreffen, en andermaal een absolute kraeckert uit den mouw schudt.

Dat is natuurlijk alleen mogelijk als we te maken hebben met dezelfde geluidsbepalers en songwriters van de gloriedagen van weleer, en ondanks het feit dat ik wel blij verrast opkeek toen ik deze nieuwe schijf van zijn verpakking bevrijdde en de naam Agent Steel zag staan wist ik meteen dat ik niet hoefde te rekenen op hetzelfde soort materiaal als op 'Skeptics Apocalypse'. Van de line-up die dat meesterwerk heeft ingespeeld is alleen nog gitarist Juan Garcia over, en hun voorlaatste plaat - 'The Omega Conspiracy' uit 1999 - had ook al niet echt veel te maken met het geluid uit de jaren 80. Neen, in tegenstelling tot bands als Slayer en Metallica - clubjes die al jaren in nagenoeg dezelfde bezetting rondhuppelen - mogen wij deze nieuwe schijf niet beoordelen op in het verleden behaalde resultaten.

En dat doe ik dan ook niet. Sterker nog, als ik dat dus wel zou doen is dat op zijn minst unfair tegenover het huidige Agent Steel. De heren Hall (zang), Garcia (gitaar), Versailles (gitaar), Medina (bas) en Amezcua (drums) hebben namelijk een lekkere vette melodieuze thrash metal plaat gemaakt, en dat verdient lof. 'Order Of The Illuminati' drijft voornamelijk op snelheid, en bedoel ik snelheid in de beste thrash traditie. Dus niet dat achterlijke 'kijk eens hoe snel ik meppen kan helaas ben ik nu de weg kwijt' gebeuk wat je bij het gros der death en black metal combo's te vaak tegenkomt. Neen dames en heren, gewoon lekker vlot in het gehoor liggende rappe nummers, waarin je daadwerkelijk nog individuele noten kan horen, waarbij headbangen nog geen instant dwarslaesie tot gevolg heeft en een rondje in de pit niet leidt tot hyperventilatie taferelen. Denk maar aan de up-tempo nummers van bands als Exodus, Annihilator, (oude) Anthrax en je weet meteen wat je met 'Order Of The Illuminati' in huis haalt. Over Anthrax gesproken, degene van Agent Steel die 'Forever Black' heeft geschreven, kent 'Gung-Ho' waarschijnlijk uit zijn hoofd, want de openingsriff is precies dezelfde als die van de ultieme Anthrax klassieker. Gelukkig gaat 'Forever Black' in net zo'n moordend tempo verder als het grote voorbeeld, dus hoor je mij verder niet klagen.

Uiteraard is het ook een standaard gegeven op speed/thrash platen dat er ook wat rustpunten ingebouwd worden, dus naast snelle jongens als het al genoemde 'Forever Black', 'Avenger', 'Ten Fists Of Nations', 'Enslaved' (hoor ik daar Metal Church's 'Date With Poverty' riffjes?), en 'Dead Eyes' komen we ook nog ander materiaal tegen. Wat meer aan de melodieuze en mid-tempo kant zijn 'E.U.L.', 'Insurrection', 'Apocalypse' en het slotnummer 'Human Bullet'. Daarnaast staan er ook nog twee instrumentaaltjes op. 'Kontrol' is een alleraardigst doch fel deuntje met hier en daar wat klassieke invloeden, en een paar trucjes die me deden denken aan 'Erotomania' van Dream Theater. 'Dance Of St. Vitus' echter is een nutteloze bas solo die weinig tot niets toevoegt aan de plaat als zodanig.

Ik zei zo-even dat ik deze plaat niet mag spiegelen aan hetgeen de band in de jaren 80 heeft uitgevroten, maar hoe verhoudt 'Order Of The Illuminati' zich dan met 'The Omega Conspiracy'? Welnu, ik ben voor mezelf tot de conclusie gekomen dat deze nieuweling duidelijk laat blijken dat de band aardig vooruit is gegaan. Het songmateriaal zit even wat lekkerder in elkaar, het geluid klinkt beter, en er zit meer balans in de plaat. Waar je op 'The Omega Conspiracy' tussen al het geweld door opeens twee (semi)ballads voor je kiezen krijgt - aardige nummers hoor, daar niet van - kiest men op 'Order Of The Illuminati' voor wat steviger werk als rustpunt, en dat dissoneert nu eenmaal een stuk minder.

Agent Steel heeft in zijn tweede leven een prima tweede schijf afgeleverd, waarop een hoop vooruitgang is geboekt. Als de band zich zo verder ontwikkelt zal het ook niet al te lang duren voordat ze wellicht een tweede magnum opus in elkaar weten te fietsen. En waarom ook niet? Het Agent Steel uit de jaren 80 was een fundamenteel andere band, dus Agent Steel anno nu mag nogmaals voor de hoofdprijs gaan. En ik wens ze alle succes van de wereld.

<< vorige volgende >>