Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Antimatter  - Fear Of A Unique Identity

Antimatter - Fear Of A Unique Identity

Label : Prophecy Productions | Archiveer onder alternative / pop

Release type: Full-length CD

Vera : Met de retrospectieve verzamelbox 'Alternative Matter' sloot Antimatter eind 2010 het eerste decennium af. Het project, dat aanvankelijk mede door Duncan Patterson uit de grond gestampt was, is in die tien jaar geëvolueerd tot het muzikale vehikel van één artiest: Mike Moss. Telkens weer werkt hij met sessiemuzikanten om zijn melancholieke, doordachte composities in te kleuren. Op 'Fear Of A Unique Identity' deed hij meer dan ooit alles zelf en riep slechts hulp in van drummer Colin Fromont en sporadisch van de Letse zangeres Vic Anselmo en violist David Hall.

In vergelijking met voorganger 'Leaving Eden' - dat verscheen in 2007 - is dit op het eerste gehoor een minder gitaar georiënteerd album dat meer moderne ambient en electro invloeden toelaat. Op 'Leaving Eden' kon je immers niet naast de voortreffelijke gitaarsolo's van Danny Cavanagh luisteren. Bij nader inzicht, horen we op 'Fear Of A Unique Identity' echter ook in bijna elk nummer vloeiende gitaarornamenten die recht naar het hart grijpen. Een summiere knipoog naar het werk uit de beginperiode, met name 'Saviour' en 'Lights Out' is echter meer prominent aanwezig. In die optiek is dit een logische stap verder in het bestaan van Antimatter: het verleden en de rocksound van 'Leaving Eden' versmelten tot een prachtig geheel dat je aan het denken zet (tekstueel) en muzikaal van een serene schoonheid is.

De teksten hebben voor het eerst een conceptueel verband. Iets waar we persoonlijk dagen over zouden kunnen doorbomen, maar laat ons het beknopt houden. Het thema stelt in vraag waarom de meeste mensen klakkeloos doen wat van hen verwacht wordt, zonder op zoek te gaan naar wat ze zelf willen. Het verwachtingspatroon van omgeving en maatschappij maakt de meeste onder hen monddode kuddedieren. Smeult er in ieder van ons geen onvervulde droom die de ware identiteit prijsgeeft? Een zwaar thema om de vanouds donkere en melancholieke muziek van deze integere muzikant aan op te hangen…

Met het bedachtzame 'Paranova' gaat Antimatter van start. De warme stem van Mick Moss, de hemels uitwaaierende gitaren en de modern aandoende ritmiek geven meteen een vertrouwd gevoel. De stuwende bas en heldere toetsen in 'Monochrome' illustreren de andere zijde van de maker. Tegenwoordig geeft men dit andere namen, maar niemand schijnt zich te realiseren dat de synths en loops refereren naar Mick's liefde voor muziek uit de jaren tachtig. De single en videoclip 'Uniformed and Black' is daar een perfect voorbeeld van. Het is enorm catchy en kan zo de hitlijsten in. Antimatter blijft vooral een kampioen in aangrijpende luisterliedjes met huilend gitaarwerk. Het titelnummer en hekkensluiter 'A Place In The Sun' zijn tijdloos en fragiel. Even verhalend zijn 'Here Come The Men' (met vinnige in vraag stelling van onze waarden) en het bitterzoete 'Wide Awake In The Concrete Asylum'. Vic Anselmo zorgt in meerdere songs voor aanvullende achtergrondzang, nooit solo en dat vind ik prima, want Mick's stem is te beklijvend om te missen. Ook de viool wordt slechts toegelaten wanneer uiterst functioneel. Rest me enkel nog iets te vermelden over 'Firewalking', een lange track die prat gaat op een tranceachtig herhalingspatroon en veruit het meest experimenteel is. Antimatter liet zich daar in het verleden al eens te ver door leiden, maar nu wordt dit gelukkig binnen de perken gehouden. Conclusie: een beklijvend tijdsdocument van een groot artiest!

<< vorige volgende >>