Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Sonata Arctica - Winterheart’s Guild

Sonata Arctica - Winterheart’s Guild

Label : Spinefarm | Archiveer onder

Release type: Full-length CD

Ferdi : Al vanaf Sonata Arctica's debuut Ecliptica vormt de band het hoofdgerecht in het vijfgangenmenu van elke muzikale fijnproever. Winterheart's Guild is de derde cd van de band - twee mini's, een live-album en een handvol singles niet meegerekend - en is wederom een bescheiden meesterwerk. Maar zelfs een meesterwerk heeft zijn gebreken.

Het meest opvallende is dat de band regelmatig tempo terugneemt. Nu speelde SA nooit een heel album lang op vol tempo, maar op deze cd zijn de contrasten tussen langzaam en snel verder uitvergroot. De winst die dit oplevert, is dat de instrumentale opzet beter tot zijn recht komt. Met name de uitermate goed uitgekiende toetspartijen van Tony Kakko profiteren hier met volle teugen van. Stonden vorige cd's in het teken van melodie, deze cd wordt vooral bepaald door de sfeer.

Laat je overigens door deze woorden niet misleiden. De band breekt nog steeds wel een paar snelheidsrecords. Het snelle 'The Cage' is hier een voorbeeld van: een supersnel nummer met een catchy refrein en kundig gedubde koorzang. Daar staat het genuanceerde 'Victoria's Secret' echter mee in schril contrast: het nummer is langzamer, maar met prachtige arrangementen en gracieuze nuances.

Om SA nog steeds aan te duidden als een speedmetal-band, getuigt van weinig muzikaal inlevingsvermogen. In dat opzicht lijkt WinterHeart's Guild een echte overgangs-cd. De band ontworstelt zich van haar Stratovarius- en Helloween invloeden en begint een eigen geluid te ontwikkelen. Deze drang naar ontwikkeling vertaalt zich in een tamelijk schizofrene cd, waarbij een gevoel van stuurloosheid niet valt te onderdrukken. Waar gaat bijvoorbeeld een nummer als 'Abandoned, Pleased, Brainwashed, Exploited' eigenlijk naar toe? En wat te denken van het ondefinieerbare 'Champagne Bath' en het tegendraads'e Broken'?

U hoort het al: Sonata Arctica balanceert op het randje van experimentatiedrift en een identiteitscrisis. Niet hinderlijk voor de ware doordauwer, het geeft alleen maar aan dat de band zich nog volop aan het ontwikkelen is. De kerzijde hiervan is dat de mate van genialiteit van de vorige twee cd's niet wordt behaald. Dat neemt niet weg dat Winterheart's Guild nog steeds een cd is die met kop en schouders boven de power metal-massa uitsteekt. Maar onthoud mijn woorden: deze band zal in de toekomst vriend en vijand verbazen met onnavolgbaar cd's die dit epistel terstond doen vergeten.

<< vorige volgende >>