Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Kill Ritual - The Serpentine Ritual

Kill Ritual - The Serpentine Ritual

Label : Scarlet Records | Archiveer onder speed / thrash metal

Release type: Full-length CD

Nima : Na de release van hun zevende langspeler, 'Portrait Of A Hanged Man', gooide het Amerikaanse Imagika in 2010 het bijltje erbij neer. Persoonlijk vond ik dat erg jammer, want de moderne, technische thrash en heavy metal van die band sprak me heel erg aan. Zanger Norman Skinner richtte samen met Imagika collegae Elena Repetto (bas) en Robert Kolowitz (gitaar) zijn eigen Skinner op, waarvan de redelijk sterke EP 'The Enemy Within' onlangs verscheen.

Nu slaan ook de overige twee ex-Imagika leden, gitarist Steve Rice en drummer Wayne De Vecchi, keihard toe met een nieuwe band, Kill Ritual. In deze band komen we ook ex-Eldritch gitarist Roberto Proietti en bassist Danyael Williams (ex-Dark Angel) tegen. De enige "onbekendeā€ in de band is vocalist Josh Gibson. Laat ik maar gelijk zeggen dat het eerste resultaat van deze samenwerking, 'The Serpentine Offering', een ijzersterk album is geworden. Wat de heren op dit album laten horen ligt heel erg in het straatje van Imagika. Het album gaat sterk van start met het titelnummer en meteen zijn de invloeden van vooral Testament wederom duidelijk aanwezig zijn. Een uur lang beukt het kwintet door elf nummers die over algemeen lekker snel, zwaar en bruut klinken, maar tegelijkertijd ook genoeg ruimte laten voor melodie en afwisseling. Maar of men nu uptempo, mid-tempo of melodieus te werk gaat, blijft de muziek pakkend en is ervoor gezorgd dat je constant bij de les blijft. Gelukkig heeft de technische aanpak, die we van de heren gewend zijn, wederom geen negatieve invloed gehad op de spontaniteit.

De zang van Gibson is in eerste instantie wel even wennen, daar de beste man een nogal eigenaardig stemgeluid en zangstijl heeft. Ik kan hem ook nergens direct mee vergelijken. Ergens doet hij mij denken aan een kruising tussen Sebastian Bach en Whitfield Crane (Ugly Kid Joe), maar dan thrashier. Zijn stem heeft echter wel karakter en zorgt ervoor dat de muziek ook meer raakvlakken met (moderne) heavy metal vertoont, wat de afwisseling alleen maar ten goede komt. Ondanks de speeltijd van een uur verveelt het album dan ook niet en zakt geen moment in. Het geheel klinkt over algemeen zeker old-school maar is gehuld in een modern jasje en klinkt daardoor ook erg hedendaags.

Tot slot geeft de krachtige productie van Andy La Roque (Sonic Train Studio) de muziek een extra schop omhoog en zorgt ervoor dat de songs volledig tot hun recht komen. Imagika mag dan niet meer bestaan, maar daar hebben we wel twee interessante bands voor teruggekregen. Imagika fans en liefhebbers van Bay Area thrash met een melodieus en modern heavy metaltintje moeten deze plaat zeker eens gaan beluisteren.

<< vorige volgende >>