Praying Mantis - The Journey Goes On

Praying Mantis - The Journey Goes On

Label : Frontiers Records | Archiveer onder

Release type: Full-length CD

Jack The Jester : In het diepe zuiden van Europa is in 1977 de band Praying Mantis ontstaan. Grondleggers waren de Spaans/Griekse broers Tino en Chris Troy. Het lijkt erop dat de band elke keer op het verkeerde moment de verkeerde muziek maakte. Ze zijn nooit uitgegroeid tot een topband ondanks dat de muziek zeer goed was. Met de start van de band en het uitbrengen van 'Time Tells No Lies' in 1981 hebben ze een bescheiden succes geboekt. Ze konden nog meeliften op de nadagen van de NWOBHM maar waren eigenlijk net te laat. De stijl voor de opvolger 'Cry For The New World' werd omgegooid naar progressive metal\AOR. Helaas voor hen werd de plaat pas in 1993 uitgebracht net op het moment dat die muziek stroming ook ten einde was. Opvallend feit is dat ze in al die jaren een enorme hoeveelheid zangers de revue hebben gepasseerd. Illustere namen als Bernie Shaw (Uriah Heep), Paul Di'Anno (Iron Maiden) en Gary Barden (MSG) hebben hun hoofd achter de microfoon gehad, maar konden op dat moment ook geen commercile doorbraak forceren. Daarnaast fungeert bijna elk bandlid als lead en backing vocals zodat het aantal zangers fors oploopt. Tussen de bedrijven door heeft de band opgehouden te bestaan en is onder de naam Stratus door gegaan. Na de reformatie tot Praying Mantis en uiteraard de bij behorende bandleden wisselingen hebben ze de plaat 'Nowhere To Hide' uitgebracht. Deze plaat werd zeer goed ontvangen en sindsdien zit de groep weer in de lift. Na het nodige tourwerk is hard gewerkt aan een opvolger en dat is met het uitbrengen van 'The Journey Goes On' een feit. Deze gloednieuwe schijf heeft als basis de broeders Tino en Chris Troy en Dennis Stratton welke is aangevuld met gastmuzikant Martin Johnson (drum\percussie) en de vocalisten John Sloman (Gary Moore, Uriah Heep) en Doogie White (Ritchie Blackmore, Yngwie J. Malmsteen). De stijl van de plaat leunt op de AOR stijl met een vleugje MOR. De rustige nummers krijgen een zweem van Barclay James Harvest terwijl de wat snellere nummers neigen naar de gitaar georinteerde Amerikaanse eastcoast muziek. Sterk punt is, en hoe kan het ook anders, de samenzang en koorwerk van alle bandleden. Het is te hopen dat de tijd rijp nu wel rijp is en dat de doorbraak met deze schijf gezet gaat worden. Na zoveel jaar is het eigenlijk wel verdiend.

<< vorige volgende >>