Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Ebola Cereal - Mapping The Unknown

Ebola Cereal - Mapping The Unknown

Label : Eigen beheer | Archiveer onder different metal

Release type: Demo

Daniël : Toen ik deze Poolse band genaamd Ebola Cereal opgestuurd kreeg, dacht ik meteen aan de meest extreme heavy metalsubgenres die ik maar kon bedenken. De verassing was daarom ook groot toen ik hoorde dat de band niet ruiger was dan de meeste post-hardcore en alternatieve bandjes, misschien zelfs nog wel een stukje minder ruig. Schrik niet hoor, je komt zeker nog aan je trekken als post-hardcore- of metalcorefan, maar zeker als iemand die wat meer van (bijvoorbeeld) een band als Paramore of 30 Seconds To Mars houdt mag je niet klagen over deze nieuwe plaat.

Laat ik beginnen met te zeggen dat ik niet helemaal weg ben van de cover-art. Misschien vanwege het feit dat de heren nog geen label hebben gevonden, laten we maar hopen dat het daaraan ligt… Het album bevat vier nummers, waarin duidelijk zowel de alternatieve als de punkinvloeden naar voren worden gebracht. Zowel 'Hemispheres' als 'Canticle', zijn wat meer naar de alternatieve zijde geheld en zijn verder iets meer atmosferisch dan de overige nummers op de cd. Een band waar je dan aan kunt denken is Paramore. Die overige nummers, na elkaar 'Sisters Suitor Is A Killer' en 'Troop Train For Amusement', zijn eerder op het punkvlak terug te vinden. Qua songteksten staat de band stevig in zijn schoenen. Dat vind ik zeker een pre, iemand zijnde die zijn muziek erg serieus neemt en het een belangrijke plaats in zijn leven toekent. De vocalen die de teksten overbrengen zijn zeer typisch in de post-hardcore en doen denken aan A Skylit Drive, terwijl het instrumentarium me meer aan iets als Green Day of Papa Roach doet denken. In het nummer 'Hemispheres' echter zijn er teveel woorden in een couplet gepropt en worden de vocalen snel irritant en zeurderig. De hoge punkvocals vind ik zeker niet erg, wanneer met mate en correct toegepast. Instrumentaal zit alles goed in elkaar, goede productie die sinds de demo 'The Curse Of Kill Manjaro' uit 2007 zeker alleen maar is verbeterd. Er wordt zelfs nog enigszins gerifft, bijvoorbeeld in 'Sisters Suitor Is A Killer', wat dan eindelijk de ruigere kant van de ontbijtgranen laat zien. De keerzijde van deze plaat is helaas dat de band zich veel te makkelijk in een sleur laat trekken, waardoor alles heel herhalend van karakter wordt en het op bepaalde momenten saai wordt om naar te luisteren. De gedeelten die goed zijn, zijn écht goed en hierin laat de band goed zien welke kwaliteiten er in hen huist. Deze kwaliteiten zijn er nog niet helemaal uitgekomen op deze EP.

Conclusie: zowel de muziek als zang komt in een sleur zodra er teveel gezegd moet worden. Het beperken van de hoeveelheid tekst en het voorkomen van herhaling is hier de gouden formule. Veel tekst is niet erg, indien het progressief wordt gebruikt en de muziek dus ook progressief volgt. Het nummer 'Canticle' is echt een voorbeeld waarin de gebruikte stijl van muziek goed wordt toegepast, het zou een echte klassieker binnen het genre kunnen zijn. De kwaliteiten die zeker in de band huizen zijn nog niet volledig tot uiting gekomen.

<< vorige volgende >>